أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ تَمِيمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، عَنْ شُعْبَةَ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا جَعْفَرٍ، مُؤَذِّنَ مَسْجِدِ الْعُرْيَانِ عَنْ أَبِي الْمُثَنَّى، مُؤَذِّنِ مَسْجِدِ الْجَامِعِ قَالَ سَأَلْتُ ابْنَ عُمَرَ عَنِ الأَذَانِ، فَقَالَ كَانَ الأَذَانُ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَثْنَى مَثْنَى وَالإِقَامَةُ مَرَّةً مَرَّةً إِلاَّ أَنَّكَ إِذَا قُلْتَ قَدْ قَامَتِ الصَّلاَةُ قَالَهَا مَرَّتَيْنِ فَإِذَا سَمِعْنَا قَدْ قَامَتِ الصَّلاَةُ تَوَضَّأْنَا ثُمَّ خَرَجْنَا إِلَى الصَّلاَةِ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ибн Тамим хабар бериб, деди: бизга Ҳажжож, Шуъбадан ривоят қилиб, деди: мен ал-Урён масжидининг муаззини Абу Жаъфардан, у Жомеъ масжидининг муаззини Абул-Мусаннодан эшитдимки, у деди: мен Ибн Умардан азон ҳақида сўрадим. У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонларида азон икки марта-икки марта (жуфт) эди, иқомат эса бир марта-бир марта эди, фақат «Қод қоматис-салаҳ» деганингда уни икки марта айтасан. Биз «Қод қоматис-салаҳ» (деганни) эшитсак, таҳорат олиб, кейин намозга чиқар эдик.