أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُمَرَ بْنِ عَلِيِّ بْنِ مُقَدَّمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ يَعْقُوبَ، قَالَ أَخْبَرَنِي التَّيْمِيُّ، عَنْ أَبِي مِجْلَزٍ، عَنْ قَيْسِ بْنِ عَبَّادٍ، قَالَ بَيْنَا أَنَا فِي الْمَسْجِدِ، فِي الصَّفِّ الْمُقَدَّمِ فَجَبَذَنِي رَجُلٌ مِنْ خَلْفِي جَبْذَةً فَنَحَّانِي وَقَامَ مَقَامِي فَوَاللَّهِ مَا عَقَلْتُ صَلاَتِي فَلَمَّا انْصَرَفَ فَإِذَا هُوَ أُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ فَقَالَ يَا فَتَى لاَ يَسُؤْكَ اللَّهُ إِنَّ هَذَا عَهْدٌ مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِلَيْنَا أَنْ نَلِيَهُ ثُمَّ اسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ فَقَالَ هَلَكَ أَهْلُ الْعُقَدِ وَرَبِّ الْكَعْبَةِ ثَلاَثًا ثُمَّ قَالَ وَاللَّهِ مَا عَلَيْهِمْ آسَى وَلَكِنْ آسَى عَلَى مَنْ أَضَلُّوا . قُلْتُ يَا أَبَا يَعْقُوبَ مَا يَعْنِي بِأَهْلِ الْعُقَدِ قَالَ الأُمَرَاءُ .
Бизга Муҳаммад ибн Умар ибн Али ибн Муқаддам хабар берди, у деди: бизга Юсуф ибн Яъқуб ривоят қилди, у деди: менга ат-Таймий хабар берди, Абу Мижлаздан, у Қайс ибн Аббоддан (ривоят қилдики), у деди: «Мен масжидда олд сафда турган эдим, орқамдан бир киши мени тортиб четга сурди ва ўзи менинг ўрнимга турди. Аллаҳга қасамки, мен намозимни англай олмадим (хаёлим чалғиди). У (намоздан) чиққач, қарасам, у Убай ибн Каъб экан. У: «Эй йигит, Аллаҳ сени хафа қилмасин (зарар етказмасин). Бу Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг бизга: у зотга яқин туришимиз ҳақидаги аҳди (васияти)дир,» деди. Сўнг қиблага юзланиб: «Каъбанинг Роббига қасамки, аҳлул-уқд (тугун аҳли — амирлар) ҳалок бўлди,» деди — уч марта. Сўнг: «Аллаҳга қасамки, мен уларнинг ўзларига ачинмайман, балки улар адаштириб қўйган кишиларга ачинаман,» деди.» (Қайс) деди: «Мен: «Эй Абу Яъқуб, аҳлул-уқд деб кимни назарда тутяпсиз?» дедим. У: «Амирларни,» деди.»