حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا يَعْلَى بْنُ شَبِيبٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ النَّاسُ وَالرَّجُلُ يُطَلِّقُ امْرَأَتَهُ مَا شَاءَ أَنْ يُطَلِّقَهَا وَهِيَ امْرَأَتُهُ إِذَا ارْتَجَعَهَا وَهِيَ فِي الْعِدَّةِ وَإِنْ طَلَّقَهَا مِائَةَ مَرَّةٍ أَوْ أَكْثَرَ حَتَّى قَالَ رَجُلٌ لاِمْرَأَتِهِ وَاللَّهِ لاَ أُطَلِّقُكِ فَتَبِينِي مِنِّي وَلاَ آوِيكِ أَبَدًا . قَالَتْ وَكَيْفَ ذَاكَ قَالَ أُطَلِّقُكِ فَكُلَّمَا هَمَّتْ عِدَّتُكِ أَنْ تَنْقَضِيَ رَاجَعْتُكِ . فَذَهَبَتِ الْمَرْأَةُ حَتَّى دَخَلَتْ عَلَى عَائِشَةَ فَأَخْبَرَتْهَا فَسَكَتَتْ عَائِشَةُ حَتَّى جَاءَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرَتْهُ فَسَكَتَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى نَزَلَ الْقُرْآنُ : ( الطَّلاَقُ مَرَّتَانِ فَإِمْسَاكٌ بِمَعْرُوفٍ أَوْ تَسْرِيحٌ بِإِحْسَانٍ ) قَالَتْ عَائِشَةُ فَاسْتَأْنَفَ النَّاسُ الطَّلاَقَ مُسْتَقْبَلاً مَنْ كَانَ طَلَّقَ وَمَنْ لَمْ يَكُنْ طَلَّقَ . حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ إِدْرِيسَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، نَحْوَ هَذَا الْحَدِيثِ بِمَعْنَاهُ وَلَمْ يَذْكُرْ فِيهِ عَنْ عَائِشَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَهَذَا أَصَحُّ مِنْ حَدِيثِ يَعْلَى بْنِ شَبِيبٍ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, бизга Яъло ибн Шабиб ривоят қилди, у Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Оиша (розияллаҳу анҳо)дан (ривоят қилдики), у деди: Одамлар (шундай эди): киши хотинини хоҳлаганча талоқ қилаверарди ва аёл идда ичида эканида уни қайтариб олса, барибир унинг хотини бўлаверарди, гарчи уни юз марта ёки ундан кўп талоқ қилса ҳам. Ҳатто бир киши хотинига: «Валлаҳи, мен сени талоқ қилиб мендан бутунлай ажралиб кетишингга ҳам, абадий ўзимга қабул қилишимга ҳам йўл қўймайман,» деди. Аёл: «Бу қандай бўлади?» деди. У: «Сени талоқ қиламан, идда муддатинг тугашга яқинлашганда эса қайтариб оламан,» деди. Шунда у аёл бориб Оиша (розияллаҳу анҳо)нинг ҳузурига кирди ва унга (буни) хабар қилди. Оиша жим турди, токи Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) келдилар ва у (Оиша) буни унга хабар қилди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жим турдилар, токи Қуръан нозил бўлди: «Талоқ икки мартадир; сўнг ё яхшилик билан ушлаб қолиш, ё гўзаллик билан қўйиб юборишдир» (Бақара сураси, 229). Оиша деди: шундан кейин одамлар — талоқ қилгани ҳам, талоқ қилмагани ҳам — талоқни бошқатдан (янги ҳисоб билан) бошладилар. Бизга Абу Курайб ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Идрис ривоят қилди, у Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан шу ҳадиснинг мазмунидаги ўхшашини (ривоят қилди), лекин унда Оишадан деб зикр қилмади. Абу Исо (Термизий) деди: бу Яъло ибн Шабибнинг ҳадисидан кўра саҳиҳроқдир.