حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَبِي الْمُهَلَّبِ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ، أَنَّ رَجُلاً، مِنَ الأَنْصَارِ أَعْتَقَ سِتَّةَ أَعْبُدٍ لَهُ عِنْدَ مَوْتِهِ وَلَمْ يَكُنْ لَهُ مَالٌ غَيْرُهُمْ فَبَلغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لَهُ قَوْلاً شَدِيدًا ثُمَّ دَعَاهُمْ فَجَزَّأَهُمْ ثُمَّ أَقْرَعَ بَيْنَهُمْ فَأَعْتَقَ اثْنَيْنِ وَأَرَقَّ أَرْبَعَةً . وَقَدْ رُوِيَ مِنْ غَيْرِ وَجْهٍ عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ وَهُوَ قَوْلُ مَالِكٍ وَالشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ يَرَوْنَ اسْتِعْمَالَ الْقُرْعَةِ فِي هَذَا وَفِي غَيْرِهِ . وَأَمَّا بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَهْلِ الْكُوفَةِ وَغَيْرِهِمْ فَلَمْ يَرَوُا الْقُرْعَةَ وَقَالُوا يُعْتَقُ مِنْ كُلِّ عَبْدٍ الثُّلُثُ وَيُسْتَسْعَى فِي ثُلُثَىْ قِيمَتِهِ . وَأَبُو الْمُهَلَّبِ اسْمُهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَمْرٍو الْجَرْمِيُّ وَهُوَ غَيْرُ أَبِي قِلاَبَةَ وَيُقَالُ مُعَاوِيَةُ بْنُ عَمْرٍو . وَأَبُو قِلاَبَةَ الْجَرْمِيُّ اسْمُهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ زَيْدٍ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Зайд ривоят қилди, Айюбдан, у Абу Қилобадан, у Абул-Муҳаллабдан, у Имрон ибн Ҳусайн (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), Ансорлардан бир киши ўлими пайтида ўзига тегишли олтита қулни озод қилди ва ундан бошқа моли йўқ эди. Бу (хабар) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га етди ва у (киши) ҳақида қаттиқ сўз айтдилар. Сўнгра уларни (қулларни) чақириб, уларни (уч) бўлакка бўлдилар, сўнгра улар ўртасида қуръа (чек) ташладилар ва иккитасини озод қилиб, тўрттасини қул ҳолида қолдирдилар. Бу (ҳадис) бир неча йўл билан Имрон ибн Ҳусайндан ривоят қилинган. (Термизий) деди: бу бобда Абу Ҳурайрадан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Имрон ибн Ҳусайннинг ҳадиси ҳасан саҳиҳ ҳадисдир. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) саҳобаларидан ва бошқалардан бўлган баъзи олимлар наздида амал шунга (биноан)дир, бу Молик, Шофеий, Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир; улар бунда ва бошқа (масалалар)да қуръа (чек ташлаш)ни қўллашни (жоиз) деб кўрадилар. Куфа аҳлидан ва бошқалардан бўлган баъзи олимлар эса қуръани (жоиз деб) кўрмаганлар ва: ҳар бир қулдан учдан бири озод қилинади ва у (қул) баҳосининг учдан икки қисми учун ишлаб ҳақини тўлашга (қўйилади), дедилар. Абул-Муҳаллабнинг исми Абдурраҳмон ибн Амр ал-Жармийдир, у Абу Қилобадан бошқадир, унга Муовия ибн Амр ҳам дейилади. Абу Қилоба ал-Жармийнинг исми Абдуллаҳ ибн Зайддир.