حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ السَّائِبِ الْهُجَيْمِيِّ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ السُّلَمِيِّ، عَنْ أَبِي الدَّرْدَاءِ، أَنَّ رَجُلاً، أَتَاهُ فَقَالَ إِنَّ لِي امْرَأَةً وَإِنَّ أُمِّي تَأْمُرُنِي بِطَلاَقِهَا . قَالَ أَبُو الدَّرْدَاءِ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " الْوَالِدُ أَوْسَطُ أَبْوَابِ الْجَنَّةِ فَإِنْ شِئْتَ فَأَضِعْ ذَلِكَ الْبَابَ أَوِ احْفَظْهُ " . قَالَ وَقَالَ ابْنُ أَبِي عُمَرَ وَرُبَّمَا قَالَ سُفْيَانُ إِنَّ أُمِّي وَرُبَّمَا قَالَ أَبِي . وَهَذَا حَدِيثٌ صَحِيحٌ . وَأَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ السُّلَمِيُّ اسْمُهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ حَبِيبٍ .
Бизга Ибн Абу Умар ривоят қилди, у деди: бизга Суфён ибн Уяйна ривоят қилди, у Ато ибн ас-Соиб ал-Ҳужаймийдан, у Абу Абдурраҳмон ас-Суламийдан, у Абуд-Дардодан (ривоят қилдики), бир киши унинг олдига келиб: «Менинг бир хотиним бор, онам эса мени уни талоқ қилишга буюрмоқда,» деди. Абуд-Дардо: «Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг: «Ота жаннат эшикларининг ўртадагисидир. Бас, агар хоҳласанг, ўша эшикни зое қил ёки уни сақла,» деяётганларини эшитдим,» деди. У деди: Ибн Абу Умар деди: баъзан Суфён: «Менинг онам» деди, баъзан эса: «отам» деди. Бу саҳиҳ ҳадисдир. Абу Абдурраҳмон ас-Суламийнинг исми Абдуллаҳ ибн Ҳабибдир.