حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدَةَ الضَّبِّيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ النَّهْدِيِّ، عَنْ أَبِي مُوسَى الأَشْعَرِيِّ، قَالَ انْطَلَقْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَدَخَلَ حَائِطًا لِلأَنْصَارِ فَقَضَى حَاجَتَهُ فَقَالَ لِي " يَا أَبَا مُوسَى أَمْلِكْ عَلَىَّ الْبَابَ فَلاَ يَدْخُلَنَّ عَلَىَّ أَحَدٌ إِلاَّ بِإِذْنٍ " . فَجَاءَ رَجُلٌ يَضْرِبُ الْبَابَ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ . فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَذَا أَبُو بَكْرٍ يَسْتَأْذِنُ . قَالَ " ائْذَنْ لَهُ وَبَشِّرْهُ بِالْجَنَّةِ " . فَدَخَلَ وَبَشَّرْتُهُ بِالْجَنَّةِ وَجَاءَ رَجُلٌ آخَرُ فَضَرَبَ الْبَابَ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا فَقَالَ عُمَرُ . فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَذَا عُمَرُ يَسْتَأْذِنُ . قَالَ " افْتَحْ لَهُ وَبَشِّرْهُ بِالْجَنَّةِ " . فَفَتَحْتُ الْبَابَ وَدَخَلَ وَبَشَّرْتُهُ بِالْجَنَّةِ فَجَاءَ رَجُلٌ آخَرُ فَضَرَبَ الْبَابَ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا قَالَ عُثْمَانُ . فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَذَا عُثْمَانُ يَسْتَأْذِنُ . قَالَ " افْتَحْ لَهُ وَبَشِّرْهُ بِالْجَنَّةِ عَلَى بَلْوَى تُصِيبُهُ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَقَدْ رُوِيَ مِنْ غَيْرِ وَجْهٍ عَنْ أَبِي عُثْمَانَ النَّهْدِيِّ . وَفِي الْبَابِ عَنْ جَابِرٍ وَابْنِ عُمَرَ .
Бизга Аҳмад ибн Абда аз-Заббий ривоят қилди, у деди: бизга Ҳаммод ибн Зайд, Айюбдан, у Абу Усмон ан-Наҳдийдан, у Абу Мусо ал-Ашъарийдан (ривоят қилдики), у деди: «Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан (бирга) йўлга чиқдим; у киши ансорларнинг бир боғига кириб, ҳожатларини чиқардилар. Сўнг менга: «Эй Абу Мусо! Эшикни қўриқлаб тур; рухсатсиз меникига бирор киши кирмасин,» дедилар. Шу пайт бир киши келиб эшикни қоқди. Мен: «Бу ким?» дедим. У: «Абу Бакр,» деди. Мен: «Эй Расулуллаҳ! Бу Абу Бакр, рухсат сўраяпти,» дедим. У: «Унга рухсат бер ва уни жаннат билан хушхабар қил,» дедилар. У кирди, мен уни жаннат билан хушхабар қилдим. Сўнг бошқа бир киши келиб эшикни қоқди. Мен: «Бу ким?» дедим. У: «Умар,» деди. Мен: «Эй Расулуллаҳ! Бу Умар, рухсат сўраяпти,» дедим. У: «Унга оч ва уни жаннат билан хушхабар қил,» дедилар. Мен эшикни очдим, у кирди, мен уни жаннат билан хушхабар қилдим. Сўнг яна бошқа бир киши келиб эшикни қоқди. Мен: «Бу ким?» дедим. У: «Усмон,» деди. Мен: «Эй Расулуллаҳ! Бу Усмон, рухсат сўраяпти,» дедим. У: «Унга оч ва уни — бошига келадиган бир бало (билан бирга) — жаннат билан хушхабар қил,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир; у Абу Усмон ан-Наҳдийдан бошқа йўллар билан ҳам ривоят қилинган. Бу бобда Жобир ва Ибн Умардан ҳам (ривоятлар) бор.