أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْمُبَارَكِ، قَالَ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، قَالَ حَدَّثَنَا زَكَرِيَّا بْنُ إِسْحَاقَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ أَبِي سُفْيَانَ، عَنْ مُسْلِمِ بْنِ ثَفِنَةَ، قَالَ اسْتَعْمَلَ ابْنُ عَلْقَمَةَ أَبِي عَلَى عِرَافَةِ قَوْمِهِ وَأَمَرَهُ أَنْ يُصَدِّقَهُمْ، فَبَعَثَنِي أَبِي إِلَى طَائِفَةٍ مِنْهُمْ لآتِيَهُ بِصَدَقَتِهِمْ فَخَرَجْتُ حَتَّى أَتَيْتُ عَلَى شَيْخٍ كَبِيرٍ يُقَالُ لَهُ سَعْرٌ فَقُلْتُ إِنَّ أَبِي بَعَثَنِي إِلَيْكَ لِتُؤَدِّيَ صَدَقَةَ غَنَمِكَ . قَالَ ابْنَ أَخِي وَأَىُّ نَحْوٍ تَأْخُذُونَ قُلْتُ نَخْتَارُ حَتَّى إِنَّا لَنَشْبُرُ ضُرُوعَ الْغَنَمِ . قَالَ ابْنَ أَخِي فَإِنِّي أُحَدِّثُكَ أَنِّي كُنْتُ فِي شِعْبٍ مِنْ هَذِهِ الشِّعَابِ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي غَنَمٍ لِي فَجَاءَنِي رَجُلاَنِ عَلَى بَعِيرٍ فَقَالاَ إِنَّا رَسُولاَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَيْكَ لِتُؤَدِّيَ صَدَقَةَ غَنَمِكَ . قَالَ قُلْتُ وَمَا عَلَىَّ فِيهَا قَالاَ شَاةٌ . فَأَعْمِدُ إِلَى شَاةٍ قَدْ عَرَفْتُ مَكَانَهَا مُمْتَلِئَةً مَحْضًا وَشَحْمًا فَأَخْرَجْتُهَا إِلَيْهِمَا فَقَالَ هَذِهِ الشَّافِعُ . وَالشَّافِعُ الْحَائِلُ وَقَدْ نَهَانَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ نَأْخُذَ شَافِعًا قَالَ فَأَعْمِدُ إِلَى عَنَاقٍ مُعْتَاطٍ - وَالْمُعْتَاطُ الَّتِي لَمْ تَلِدْ وَلَدًا وَقَدْ حَانَ وِلاَدُهَا - فَأَخْرَجْتُهَا إِلَيْهِمَا فَقَالاَ نَاوِلْنَاهَا فَرَفَعْتُهَا إِلَيْهِمَا فَجَعَلاَهَا مَعَهُمَا عَلَى بَعِيرِهِمَا ثُمَّ انْطَلَقَا .
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн ал-Муборак хабар берди, у деди: бизга Вакииъ ривоят қилди, у деди: бизга Закариё ибн Ишоқ, Амр ибн Абу Суфёндан, у Муслим ибн Сафинадан (ривоят қилдики), у деди: Ибн Алқама отамни ўз қавмига оқсоқол қилиб тайинлади ва унга улардан закот йиғишни буюрди. Отам мени уларнинг бир гуруҳига, уларнинг садақасини олиб келишим учун жўнатди. Мен чиқиб, охири Саър деб аталадиган кекса бир чолнинг олдига келдим ва: «Отам мени сенинг олдингга қўйларинг закотини адо этишинг учун жўнатди,» дедим. У: «Эй жияним, қайси тарзда оласизлар?» деди. Мен: «Танлаб оламиз, ҳатто қўйларнинг елинларини ҳам ушлаб кўрамиз,» дедим. У: «Эй жияним, мен сенга шуни айтиб берай: мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида шу водийлардан бирида ўз қўйларим билан эдим. Икки киши бир туяда олдимга келиб: «Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг сенинг олдингга, қўйларинг закотини адо этишинг учун (юборган) элчиларимиз,» дедилар. Мен: «Менинг зиммамга ундан нима (тушади)?» дедим. Улар: «Битта қўй,» дедилар. Мен ўрнини билган, сути ва ёғи мўл бир қўйга бориб, уни уларга чиқардим. (Улардан бири): «Бу шофиъ (ҳомиладор ёки бола туққан)дир,» деди — шофиъ ҳомиладор (қўй)дир, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизни шофиъ олишдан қайтаргандилар. Шунда мен бир муътот эчкига бордим — муътот олдин бола туғмаган, аммо туғиш вақти етиб қолган (эчки)дир — уни уларга чиқардим. Улар: «Буни бизга узат,» дедилар. Мен уни уларга кўтариб бердим, улар эса уни ўзлари билан туяларига (юклаб) қўйиб, сўнг кетишди,» деди.