حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ إِيَاسٍ الْجُرَيْرِيُّ، عَنْ قَيْسِ بْنِ عَبَايَةَ، عَنِ ابْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُغَفَّلٍ، قَالَ سَمِعَنِي أَبِي، وَأَنَا فِي الصَّلاَةِ، أَقُولُ: (بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ) فَقَالَ لِي أَىْ بُنَىَّ مُحْدَثٌ إِيَّاكَ وَالْحَدَثَ . قَالَ وَلَمْ أَرَ أَحَدًا مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ أَبْغَضَ إِلَيْهِ الْحَدَثُ فِي الإِسْلاَمِ يَعْنِي مِنْهُ . قَالَ وَقَدْ صَلَّيْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَمَعَ أَبِي بَكْرٍ وَمَعَ عُمَرَ وَمَعَ عُثْمَانَ فَلَمْ أَسْمَعْ أَحَدًا مِنْهُمْ يَقُولُهَا فَلاَ تَقُلْهَا إِذَا أَنْتَ صَلَّيْتَ فَقُلِ: (الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ) . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُغَفَّلٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ . وَالْعَمَلُ عَلَيْهِ عِنْدَ أَكْثَرِ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِنْهُمْ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ وَعُثْمَانُ وَعَلِيٌّ وَغَيْرُهُمْ وَمَنْ بَعْدَهُمْ مِنَ التَّابِعِينَ وَبِهِ يَقُولُ سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ وَابْنُ الْمُبَارَكِ وَأَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ لاَ يَرَوْنَ أَنْ يَجْهَرَ بِـ (بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ ) قَالُوا وَيَقُولُهَا فِي نَفْسِهِ .
Бизга Аҳмад ибн Маниъ ривоят қилди, у деди: бизга Исмоил ибн Иброҳим ривоят қилди, у деди: бизга Саид ибн Иёс ал-Журайтий ривоят қилди, у Қайс ибн Абаядан, у Ибн Абдуллаҳ ибн Муғаффалдан (ривоят қилди), у деди: отам мени намозда «Бисми-Ллаҳир-Раҳмонир-Раҳийм» деб (овоз чиқариб) айтаётганимни эшитди ва менга: «Эй ўғилчам, бу (дин)да янгидан пайдо қилинган (бидъат) ишдир; бидъатдан эҳтиёт бўл!» деди. У (Ибн Абдуллаҳ) деди: мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан, Исломдаги бидъатни ундан кўра кўпроқ ёмон кўрадиган бирортасини кўрмадим. У деди: мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан, Абу Бакр билан, Умар билан ва Усмон билан намоз ўқиганман; улардан бирортасини буни (жаҳрий) айтаётганини эшитмадим. Бас, сен намоз ўқиганингда буни айтма, балки: «ал-Ҳамду ли-Ллаҳи Раббил-оламийн (Ҳамд оламлар Робби Аллаҳга хосдир),» де. Абу Исо (Термизий) деди: Абдуллаҳ ибн Муғаффал ҳадиси ҳасан ҳадисдир. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан — улар орасида Абу Бакр, Умар, Усмон, Али ва бошқалар — ҳамда улардан кейинги тобеинлардан бўлган кўпчилик илм аҳли ҳузурида амал шунга биноандир. Суфён ас-Саврий, Ибнул-Муборак, Аҳмад ва Ишоқ ҳам шуни айтадилар; улар «Бисми-Ллаҳир-Раҳмонир-Раҳийм»ни жаҳрий (овоз чиқариб) айтишни (лозим) кўрмайдилар. Улар: «Уни ичида (сирлигина) айтади,» дедилар.