حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ بُكَيْرٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زِيَادٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ كَعْبٍ الْقُرَظِيِّ، حَدَّثَنِي مَنْ، سَمِعَ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ، يَقُولُ خَرَجْتُ فِي يَوْمٍ شَاتٍ مِنْ بَيْتِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ أَخَذْتُ إِهَابًا مَعْطُونًا فَحَوَّلْتُ وَسَطَهُ فَأَدْخَلْتُهُ عُنُقِي وَشَدَدْتُ وَسَطِي فَحَزَمْتُهُ بِخُوصِ النَّخْلِ وَإِنِّي لَشَدِيدُ الْجُوعِ وَلَوْ كَانَ فِي بَيْتِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم طَعَامٌ لَطَعِمْتُ مِنْهُ فَخَرَجْتُ أَلْتَمِسُ شَيْئًا فَمَرَرْتُ بِيَهُودِيٍّ فِي مَالٍ لَهُ وَهُوَ يَسْقِي بِبَكَرَةٍ لَهُ فَاطَّلَعْتُ عَلَيْهِ مِنْ ثُلْمَةٍ فِي الْحَائِطِ فَقَالَ مَا لَكَ يَا أَعْرَابِيُّ هَلْ لَكَ فِي كُلِّ دَلْوٍ بِتَمْرَةٍ قُلْتُ نَعَمْ فَافْتَحِ الْبَابَ حَتَّى أَدْخُلَ فَفَتَحَ فَدَخَلْتُ فَأَعْطَانِي دَلْوَهُ فَكُلَّمَا نَزَعْتُ دَلْوًا أَعْطَانِي تَمْرَةً حَتَّى إِذَا امْتَلأَتْ كَفِّي أَرْسَلْتُ دَلْوَهُ وَقُلْتُ حَسْبِي فَأَكَلْتُهَا ثُمَّ جَرَعْتُ مِنَ الْمَاءِ فَشَرِبْتُ ثُمَّ جِئْتُ الْمَسْجِدَ فَوَجَدْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيهِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ .
«Бизга Ҳаннод ривоят қилди, у деди: бизга Юнус ибн Букайр ривоят қилди, у Муҳаммад ибн Ишоқдан, у деди: бизга Язид ибн Зиёд ривоят қилди, у Муҳаммад ибн Каъб ал-Қуразиъйдан, у деди: менга Али ибн Абу Толибни эшитган бир киши ривоят қилдики, у (Али) шундай дерди: «Бир совуқ кунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг уйидан чиқдим, ҳўлланган (ошланган) бир тери олиб, унинг ўртасини тешиб, бўйнимга кийдим ва белимни хурмо барги (толаси) билан боғлаб олдим. Мен жуда оч эдим, агар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг уйида таом бўлганида, ундан ер эдим. Шундай қилиб, бирор нарса излаб чиқдим. Бир яҳудийнинг ёнидан ўтдим, у ўз мол-мулкида чарх (куваси) билан сув тортаётган эди. Девордаги бир тешикдан унга қарадим. У: «Сенга нима бўлди, эй аъробий? Ҳар бир пақир (сув) учун бир дона хурмо олишни истайсанми?» деди. Мен: «Ҳа,» дедим, «эшикни оч, мен кирай.» У эшикни очди, мен кирдим, у менга ўз пақирини берди. Ҳар пақир сув тортиб чиқарганимда, у менга бир дона хурмо берарди, токи кафтим тўлгунча. Сўнг пақирини қўйиб юбордим ва: «Менга шу етар,» дедим. Кейин уларни едим, сўнг бир ҳовуч сув ҳўплаб ичдим. Кейин масжидга келдим ва у ерда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни топдим.» Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир.»