حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ وَكِيعٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ فُضَيْلِ بْنِ مَرْزُوقٍ، عَنْ عَطِيَّةَ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ، يَرْفَعُهُ قَالَ " إِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ أُتِيَ بِالْمَوْتِ كَالْكَبْشِ الأَمْلَحِ فَيُوقَفُ بَيْنَ الْجَنَّةِ وَالنَّارِ فَيُذْبَحُ وَهُمْ يَنْظُرُونَ فَلَوْ أَنَّ أَحَدًا مَاتَ فَرَحًا لَمَاتَ أَهْلُ الْجَنَّةِ وَلَوْ أَنَّ أَحَدًا مَاتَ حَزَنًا لَمَاتَ أَهْلُ النَّارِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ .
Бизга Суфён ибн Вакииъ ривоят қилди, у деди: бизга отам, Фузайл ибн Марзуқдан, у Атийядан, у Абу Саиддан (ривоят қилиб), уни (Набийга) кўтариб (марфуъ қилиб) деди: «Қиёмат куни бўлганида, ўлим оқ-қора аралаш қўчқор (суратида) келтирилади ва жаннат билан дўзах орасида тўхтатилади, сўнг улар қараб турганларида сўйилади. Бас, агар (бирор) киши суюнчидан ўладиган бўлса, жаннат аҳли ўлар эди; ва агар (бирор) киши ғамдан ўладиган бўлса, дўзах аҳли ўлар эди,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасандир.