Сунани Термизий — 2631-ҳадис

Иймон китоби · Мунофиқнинг аломати

2631-ҳадисСунани Термизий · Иймон китоби

حَدَّثَنَا أَبُو حَفْصٍ، عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ قَيْسٍ، عَنِ الْعَلاَءِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ آيَةُ الْمُنَافِقِ ثَلاَثٌ إِذَا حَدَّثَ كَذَبَ وَإِذَا وَعَدَ أَخْلَفَ وَإِذَا اؤْتُمِنَ خَانَ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ مِنْ حَدِيثِ الْعَلاَءِ وَقَدْ رُوِيَ مِنْ غَيْرِ وَجْهٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ‏.‏ وَفِي الْبَابِ عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ وَأَنَسٍ وَجَابِرٍ ‏.‏ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ أَبِي سُهَيْلِ بْنِ مَالِكٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم نَحْوَهُ بِمَعْنَاهُ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ صَحِيحٌ وَأَبُو سُهَيْلٍ هُوَ عَمُّ مَالِكِ بْنِ أَنَسٍ وَاسْمُهُ نَافِعُ بْنُ مَالِكِ بْنِ أَبِي عَامِرٍ الأَصْبَحِيُّ الْخَوْلاَنِيُّ ‏.‏

Бизга Абу Ҳафс Амр ибн Али ривоят қилди, у деди: бизга Яҳё ибн Муҳаммад ибн Қайс ривоят қилди, у ал-Ало ибн Абдурраҳмондан, у отасидан, у Абу Ҳурайрадан (ривоят қилди). У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Мунофиқнинг белгиси учтадир: гапирса ёлғон сўзлайди, ваъда берса хилоф қилади, омонат топширилса хиёнат қилади,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ал-Алодан (келгани) жиҳатидан ҳасан ғарибдир; у Абу Ҳурайрадан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан турли йўллар билан ҳам ривоят қилинган. Бу бобда Ибн Масъуд, Анас ва Жобирдан ҳам (ривоят) бор. Бизга Али ибн Ҳужр ривоят қилди, у деди: бизга Исмоил ибн Жаъфар ривоят қилди, у Абу Суҳайл ибн Моликдан, у отасидан, у Абу Ҳурайрадан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан шунга ўхшаш, шу маънода (ривоят қилди). Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис саҳиҳдир. Абу Суҳайл эса Молик ибн Анаснинг амакиси бўлиб, унинг исми Нофиъ ибн Молик ибн Абу Омир ал-Асбаҳий ал-Хавлонийдир.

Ўхшаш ҳадислар

Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам

Саҳиҳул Бухорий, 33-ҳадисИймон китоби

Мунофиқнинг аломати учтадир: гапирса ёлғон айтади, ваъда берса хилоф қилади, омонат берилса хиёнат қилади.

Сунани Насоий, 5021-ҳадисИймон ва унинг белгилари китоби

Нифоқ белгиси учтадир: гапирганда ёлғон сўзлайди, ваъда берганда хилоф қилади, омонатга (ишониб топширилганда) хиёнат қилади.

Саҳиҳул Бухорий, 2749-ҳадисВасият китоби

Мунофиқнинг белгиси учта: гаплашса ёлғон айтади, омонат берилса хиёнат қилади, ваъда қилса хилоф қилади

Саҳиҳул Бухорий, 2682-ҳадисГувоҳлик китоби

Мунофиқнинг белгиси учта: гаплашса ёлғон айтади, омонат берилса хиёнат қилади, ваъда қилса хилоф қилади

Саҳиҳул Бухорий, 6095-ҳадисОдоб китоби

Мунофиқнинг аломати учта: гапирса, ёлғон айтади; ваъда берса, хилоф қилади; омонат берилса, хиёнат қилади

Саҳиҳи Муслим, 212-ҳадисИймон китоби

Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Мунофиқнинг аломатларидан учта(си): гапирса ёлғон айтади; ваъда берса хилоф қилади; омонат берилса хиёнат қилади" деди.