حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ زِيَادٍ، عَنْ خُصَيْفٍ، حَدَّثَنَا مِقْسَمٌ، قَالَ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ نَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ : ( وَمَا كَانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَغُلَّ ) فِي قَطِيفَةٍ حَمْرَاءَ افْتُقِدَتْ يَوْمَ بَدْرٍ . فَقَالَ بَعْضُ النَّاسِ لَعَلَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَخَذَهَا فَأَنْزَلَ اللَّهُ كَانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَغُلَّ ) إِلَى آخِرِ الآيَةِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ وَقَدْ رَوَى عَبْدُ السَّلاَمِ بْنُ حَرْبٍ عَنْ خُصَيْفٍ نَحْوَ هَذَا وَرَوَى بَعْضُهُمْ هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ خُصَيْفٍ عَنْ مِقْسَمٍ وَلَمْ يَذْكُرْ فِيهِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, бизга Абдул-Воҳид ибн Зиёд ривоят қилди, у Хусайфдан, бизга Миқсам ривоят қилди, у деди: Ибн Аббос деди: Ушбу оят: «Ҳеч бир набийга (ғаниматдан) хиёнат қилиш (дуруст) бўлмаган,» (Оли Имрон сураси, 161) Бадр куни йўқолган қизил бир гилам ҳақида нозил бўлди. Баъзи одамлар: «Эҳтимол, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни олгандирлар,» дедилар. Шунда Аллаҳ: «Ҳеч бир набийга хиёнат қилиш (дуруст) бўлмаган,» — оятнинг охиригача (оятини) нозил қилди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир. Абдуссалом ибн Ҳарб ҳам Хусайфдан шунга ўхшаш ривоят қилган. Баъзилар бу ҳадисни Хусайфдан, у Миқсамдан ривоят қилиб, унда «Ибн Аббосдан» (сўзини) зикр қилмаганлар.