حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَبِيبِ بْنِ عَرَبِيٍّ، حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ كَثِيرٍ الأَنْصَارِيُّ، قَالَ سَمِعْتُ طَلْحَةَ بْنَ خِرَاشٍ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ لَقِيَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لِي " يَا جَابِرُ مَا لِي أَرَاكَ مُنْكَسِرًا " . قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ اسْتُشْهِدَ أَبِي قُتِلَ يَوْمَ أُحُدٍ وَتَرَكَ عِيَالاً وَدَيْنًا . قَالَ " أَفَلاَ أُبَشِّرُكَ بِمَا لَقِيَ اللَّهُ بِهِ أَبَاكَ " . قَالَ قُلْتُ بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ " مَا كَلَّمَ اللَّهُ أَحَدًا قَطُّ إِلاَّ مِنْ وَرَاءِ حِجَابٍ وَأَحْيَا أَبَاكَ فَكَلَّمَهُ كِفَاحًا فَقَالَ يَا عَبْدِي تَمَنَّ عَلَىَّ أُعْطِكَ . قَالَ يَا رَبِّ تُحْيِينِي فَأُقْتَلَ فِيكَ ثَانِيةً . قَالَ الرَّبُّ عَزَّ وَجَلَّ إِنَّهُ قَدْ سَبَقَ مِنِّي أَنَّهُمْ إِلَيْهَا لاَ يُرْجَعُونَ " . قَالَ وَأُنْزِلَتْ هَذِهِ الآيَةُ : (وَلَاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا ) الآيَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ وَلاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ مُوسَى بْنِ إِبْرَاهِيمَ وَرَوَاهُ عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْمَدِينِيِّ وَغَيْرُ وَاحِدٍ مِنْ كِبَارِ أَهْلِ الْحَدِيثِ هَكَذَا عَنْ مُوسَى بْنِ إِبْرَاهِيمَ . وَقَدْ رَوَى عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَقِيلٍ عَنْ جَابِرٍ شَيْئًا مِنْ هَذَا .
Бизга Яҳё ибн Ҳабиб ибн Арабий ривоят қилди, бизга Мусо ибн Иброҳим ибн Касир ал-Ансорий ривоят қилиб деди: мен Талҳа ибн Хирошни эшитдим, у деди: мен Жобир ибн Абдуллаҳни шундай деганини эшитдим: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга йўлиқиб, менга: «Эй Жобир, нега сени ғамгин (синиқ) кўраяпман?» дедилар. Мен: «Ё Расулуллаҳ, отам Уҳуд куни шаҳид бўлди, оила ва қарз қолдириб (кетди),» дедим. У: «Сенга Аллаҳ отангга қандай (лутф билан) йўлиққанини хушхабар қилмайми?» дедилар. Мен: «Албатта (бер), ё Расулуллаҳ,» дедим. У: «Аллаҳ ҳеч ким билан ҳеч қачон ҳижоб ортидан бошқа (воситада) гаплашмаган, лекин отангни тирилтириб, у билан тўғридан-тўғри гаплашди-да: «Эй бандам, Мендан тила, сенга берай,» деди. У: «Эй Роббим, мени тирилтиргин, Сенинг (йўлинг)да яна иккинчи марта ўлдирилай,» деди. Робб азза ва жалла: «Албатта, Мендан улар у (дунё)га қайтарилмасликлари (ҳақида ҳукм) ўтиб бўлган,» деди,» дедилар. У деди: Ва ушбу оят: «Аллаҳ йўлида ўлдирилганларни ўлик деб ўйламагин,» (Оли Имрон сураси, 169) (ояти) нозил қилинди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис бу йўл билан ҳасан ғарибдир, биз уни фақат Мусо ибн Иброҳимнинг ҳадисидан биламиз. Буни Алий ибн Абдуллаҳ ибн ал-Мадиний ва ҳадис аҳлининг катталаридан кўплари шу тарзда Мусо ибн Иброҳимдан ривоят қилганлар. Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ибн Ақил ҳам Жобирдан бундан бир нарсани ривоят қилган.