حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدٍ الزَّعْفَرَانِيُّ، حَدَّثَنَا شَبَابَةُ، حَدَّثَنَا وَرْقَاءُ بْنُ عُمَرَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " يَجِيءُ الْمَقْتُولُ بِالْقَاتِلِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ نَاصِيَتُهُ وَرَأْسُهُ بِيَدِهِ وَأَوْدَاجُهُ تَشْخُبُ دَمًا يَقُولُ يَا رَبِّ هَذَا قَتَلَنِي حَتَّى يُدْنِيَهُ مِنَ الْعَرْشِ " . قَالَ فَذَكَرُوا لاِبْنِ عَبَّاسٍ التَّوْبَةَ فَتَلاَ هَذِهِ الآيَةََ: (وَمَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُتَعَمِّدًا فَجَزَآؤُهُ جَهَبَّمُ) قَالَ وَمَا نُسِخَتْ هَذِهِ الآيَةُ وَلاَ بُدِّلَتْ وَأَنَّى لَهُ التَّوْبَةُ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ وَقَدْ رَوَى بَعْضُهُمْ هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ نَحْوَهُ وَلَمْ يَرْفَعْهُ .
Бизга ал-Ҳасан ибн Муҳаммад аз-Заъфароний ривоят қилди, у деди: бизга Шабаба ривоят қилди, у деди: бизга Варқо ибн Умар ривоят қилди, Амр ибн Динордан, у Ибн Аббосдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоятки), у: «Қиёмат куни ўлдирилган киши ўлдирган кишини (етаклаб) келади, (ўзининг) пешона сочи ва боши қўлида, томир(лар)идан қон отилиб туради, у: «Эй Раббим, мана шу мени ўлдирди,» дейди, ҳатто уни Аршга яқинлаштиргунига қадар (шундай деяверади),» дедилар. (Рови) деди: Ибн Аббосга тавбани эслатишганида, у бу оятни ўқиди: «Ким бир мўминни қасддан ўлдирса, унинг жазоси жаҳаннамдир» (Нисо сураси, 93). У деди: бу оят на бекор қилинган, на ўзгартирилган, унга қаёқдан тавба бўлсин? Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир. Баъзилар бу ҳадисни Амр ибн Динордан, у Ибн Аббосдан шунга ўхшаш ривоят қилишган, лекин уни (Набийга) марфуъ қилишмаган.