أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، قَالَ حَدَّثَنَا شَبَابَةُ بْنُ سَوَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنِي وَرْقَاءُ، عَنْ عَمْرٍو، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " يَجِيءُ الْمَقْتُولُ بِالْقَاتِلِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ نَاصِيَتُهُ وَرَأْسُهُ فِي يَدِهِ وَأَوْدَاجُهُ تَشْخُبُ دَمًا يَقُولُ يَا رَبِّ قَتَلَنِي حَتَّى يُدْنِيَهُ مِنَ الْعَرْشِ " . قَالَ فَذَكَرُوا لاِبْنِ عَبَّاسٍ التَّوْبَةَ فَتَلاَ هَذِهِ الآيَةَ { وَمَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُتَعَمِّدًا } قَالَ مَا نُسِخَتْ مُنْذُ نَزَلَتْ وَأَنَّى لَهُ التَّوْبَةُ
Бизга Муҳаммад ибн Рофиъ хабар берди, у деди: бизга Шабобат ибн Саввор ривоят қилди, у деди: менга Варқо ривоят қилди, у Амрдан, у Ибн Аббосдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилдики), у: «Қиёмат куни ўлдирилган киши қотилни қошининг сочидан ушлаб, боши қўлида, томир-бўғинларидан қон оқиб турган ҳолда олиб келади ва: «Эй Роббим, бу мени ўлдирди!» дейди, токи уни Аршга яқинлаштиргунича (шундай деяверади),» дедилар. (Рови) деди: кейин Ибн Аббоснинг олдида тавбани эслатдилар. Шунда у ушбу оятни тиловат қилди: «Ким бир мўминни билқасд ўлдирса...» (Нисо сураси, 93) ва: «Бу (оят) нозил бўлгандан бери насх қилинмаган, унга қайдан тавба бўлсин!» деди.