حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ بْنُ عَبْدِ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عُبَيْدٍ الْهُنَائِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ شَقِيقٍ، حَدَّثَنَا أَبُو هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَزَلَ بَيْنَ ضَجْنَانَ وَعُسْفَانَ فَقَالَ الْمُشْرِكُونَ إِنَّ لِهَؤُلاَءِ صَلاَةً هِيَ أَحَبُّ إِلَيْهِمْ مِنْ آبَائِهِمْ وَأَبْنَائِهِمْ وَهِيَ الْعَصْرُ فَأَجْمِعُوا أَمْرَكُمْ فَمِيلُوا عَلَيْهِمْ مَيْلَةً وَاحِدَةً وَإِنَّ جِبْرِيلَ أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَمَرَهُ أَنْ يَقْسِمَ أَصْحَابَهُ شَطْرَيْنِ فَيُصَلِّيَ بِهِمْ وَتَقُومَ طَائِفَةٌ أُخْرَى وَرَاءَهُمْ وَلْيَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ وَأَسْلِحَتَهُمْ ثُمَّ يَأْتِي الآخَرُونَ وَيُصَلُّونَ مَعَهُ رَكْعَةً وَاحِدَةً ثُمَّ يَأْخُذُ هَؤُلاَءِ حِذْرَهُمْ وَأَسْلِحَتَهُمْ فَتَكُونُ لَهُمْ رَكْعَةٌ رَكْعَةٌ وَلِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَكْعَتَانِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ مِنْ حَدِيثِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شَقِيقٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ . وَفِي الْبَابِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ وَزَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ وَابْنِ عَبَّاسٍ وَجَابِرٍ وَأَبِي عَيَّاشٍ الزُّرَقِيِّ وَابْنِ عُمَرَ وَحُذَيْفَةَ وَأَبِي بَكْرَةَ وَسَهْلِ بْنِ أَبِي حَثْمَةَ وَأَبُو عَيَّاشٍ الزُّرَقِيُّ اسْمُهُ زَيْدُ بْنُ صَامِتٍ .
Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилди, у деди: бизга Абдуссамад ибн Абдулворис ривоят қилди, у деди: бизга Саъид ибн Убайд ал-Ҳуноий ривоят қилди, у деди: бизга Абдуллаҳ ибн Шақиқ ривоят қилди, у деди: бизга Абу Ҳурайра ривоят қилдики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Зажнон билан Усфон ўртасига тушдилар. Шунда мушриклар: «Албатта, буларнинг бир намозлари борки, у уларга оталаридан ҳам, болаларидан ҳам маҳбуброқдир, у эса аср (намози)дир, бас, ишингизни жамлангиз-да, уларнинг устига биргина ҳамла билан ташланинглар,» дейишди. Албатта, Жибрил Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келиб, у зотга ашобларини икки бўлакка бўлишни ва (бир бўлак) билан намоз ўқишни, бошқа бир тоифа эса уларнинг орқасида (қўриқлаб) туришини ва ўз эҳтиёт-тадбирлари ҳамда қуролларини олишларини буюрди; сўнг бошқалари келиб, у зот билан биргина ракъат ўқишади, сўнг булар ўз эҳтиёт-тадбирлари ва қуролларини оладилар, шундай қилиб уларнинг ҳар бирига биттадан ракъат, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га эса икки ракъат бўлади. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис Абдуллаҳ ибн Шақиқнинг Абу Ҳурайрадан (қилган) ҳадисидан, шу йўл билан ҳасан саҳиҳ ғарибдир. Бу бобда Абдуллаҳ ибн Масъуд, Зайд ибн Собит, Ибн Аббос, Жобир, Абу Айёш аз-Зурақий, Ибн Умар, Ҳузайфа, Абу Бакра ва Саҳл ибн Абу Ҳасмадан ҳам (ривоят) бордир. Абу Айёш аз-Зурақийнинг исми Зайд ибн Сомитдир.