حَدَّثَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ يَزِيدَ الْكُوفِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ السَّلاَمِ بْنُ حَرْبٍ، عَنْ غُطَيْفِ بْنِ أَعْيَنَ، عَنْ مُصْعَبِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ، قَالَ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَفِي عُنُقِي صَلِيبٌ مِنْ ذَهَبٍ . فَقَالَ " يَا عَدِيُّ اطْرَحْ عَنْكَ هَذَا الْوَثَنَ " . وَسَمِعْتُهُ يَقْرَأُ فِي سُورَةِ بَرَاءَةََ : ( اتَّخَذُوا أَحْبَارَهُمْ وَرُهْبَانَهُمْ أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ ) قَالَ " أَمَا إِنَّهُمْ لَمْ يَكُونُوا يَعْبُدُونَهُمْ وَلَكِنَّهُمْ كَانُوا إِذَا أَحَلُّوا لَهُمْ شَيْئًا اسْتَحَلُّوهُ وَإِذَا حَرَّمُوا عَلَيْهِمْ شَيْئًا حَرَّمُوهُ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ عَبْدِ السَّلاَمِ بْنِ حَرْبٍ . وَغُطَيْفُ بْنُ أَعْيَنَ لَيْسَ بِمَعْرُوفٍ فِي الْحَدِيثِ .
Бизга ал-Ҳусайн ибн Язид ал-Куфий ривоят қилди, бизга Абдуссалом ибн Ҳарб, Ғутайф ибн Аъяндан, у Мусъаб ибн Саъддан, у Адий ибн Ҳотимдан (ривоят қилдики), у деди: мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурига келдим, бўйнимда олтиндан салиб (хоч) бор эди. Бас, у: «Эй Адий, бу бутни ўзингдан ташлаб юбор,» дедилар. Ва мен унинг Бароа сурасидан: «Улар уламоларини ва роҳибларини Аллаҳдан ўзга рабблар қилиб олдилар» (Тавба сураси, 31) (оятини) ўқиётганини эшитдим. У: «Албатта, улар уларга ибодат қилмас эдилар, балки улар (уламо ва роҳиблар) уларга бирор нарсани ҳалол қилсалар, уни ҳалол деб билардилар ва уларга бирор нарсани ҳаром қилсалар, уни ҳаром деб билардилар,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ғариб ҳадис бўлиб, биз уни фақат Абдуссалом ибн Ҳарбнинг ҳадисидангина биламиз. Ғутайф ибн Аъян ҳадисда машҳур (рови) эмас.