حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، فِي قَوْلِهِ: ( ومَا جَعَلْنَا الرُّؤْيَا الَّتِي أَرَيْنَاكَ إِلاَّ فِتْنَةً لِلنَّاسِ ) قَالَ هِيَ رُؤْيَا عَيْنٍ أُرِيَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لَيْلَةَ أُسْرِيَ بِهِ إِلَى بَيْتِ الْمَقْدِسِ . قَالَ : (وَالشَّجَرَةَ الْمَلْعُونَةَ فِي الْقُرْآنِ ) هِيَ شَجَرَةُ الزَّقُّومِ . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Ибн Абу Умар ривоят қилди, у деди: бизга Суфён ривоят қилди, у Амр ибн Динордан, у Икримадан, у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан, (Аллаҳнинг): «Биз сенга кўрсатган кўринишни одамлар учун фақат синов қилдик,» (деган ояти ҳақида) (ривоят қилдики), у деди: У — Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Исрў кечаси Байтул-Мақдисга (саёҳат) қилинган тунда кўзи билан кўрсатилган кўринишдир. У: «Ва Қуръанда лаънатланган дарахт (ҳам),» (деган оят ҳақида): «У Заққум дарахтидир,» деди. (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.