حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، وَغَيْرُ، وَاحِدٍ، قَالُوا حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَكْرٍ الْبُرْسَانِيُّ، عَنْ عَبْدِ الْحَمِيدِ بْنِ جَعْفَرٍ، أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنِ ابْنِ مِينَاءَ، عَنْ أَبِي سَعْدِ بْنِ أَبِي فَضَالَةَ الأَنْصَارِيِّ، وَكَانَ، مِنَ الصَّحَابَةِ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِذَا جَمَعَ اللَّهُ النَّاسَ لِيَوْمِ الْقِيَامَةِ لِيَوْمٍ لاَ رَيْبَ فِيهِ نَادَى مُنَادٍ مَنْ كَانَ أَشْرَكَ فِي عَمَلٍ عَمِلَهُ لِلَّهِ أَحَدًا فَلْيَطْلُبْ ثَوَابَهُ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللَّهِ فَإِنَّ اللَّهَ أَغْنَى الشُّرَكَاءِ عَنِ الشِّرْكِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ مُحَمَّدِ بْنِ بَكْرٍ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ва бошқа бир неча киши ривоят қилдилар, улар дедилар: бизга Муҳаммад ибн Бакр ал-Бурсоний ривоят қилди, у Абдулҳамид ибн Жаъфардан, (у деди:) менга отам хабар берди, у Ибн Мийнодан, у Абу Саъд ибн Абу Фазола ал-Ансорийдан — у саҳобалардан эди — (ривоят қилдики), у деди: «Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Аллаҳ одамларни Қиёмат куни — шубҳа йўқ бўлган кун учун жамлаганида, бир жарчи нидо қилиб: ‹Ким Аллаҳ учун қилган бир амалида унга (бошқа) бировни шерик қилган бўлса, унинг савобини Аллаҳдан ўзганинг олдидан талаб қилсин, зеро Аллаҳ шериклардан энг бепарводир (ширкка муҳтож эмасдир),› дейди,» деганларини эшитдим,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир, биз уни фақат Муҳаммад ибн Бакрнинг ҳадисидангина биламиз.