حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي زِيَادٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الأُوَيْسِيُّ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ بِلاَلٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ هَذِهِ الآيَةَ : ( تتَجَافَى، جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ، ) نَزَلَتْ فِي انْتِظَارِ هَذِهِ الصَّلاَةِ الَّتِي تُدْعَى الْعَتَمَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Абу Зиёд ривоят қилди, у деди: бизга Абдулазиз ибн Абдуллаҳ ал-Увайсий ривоят қилди, Сулаймон ибн Билолдан, у Яҳё ибн Саиддан, у Анас ибн Моликдан (ривоят қилдики), бу оят: «Уларнинг ёнбошлари ўринларидан йироқ бўлур» (Сажда сураси, 16) — ал-Атама деб аталадиган бу намозни кутиш ҳақида нозил бўлган. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳ ғарибдир. Биз уни фақат шу йўлдан биламиз.