حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ أَبُو سَعِيدٍ الأَشَجُّ، حَدَّثَنَا أَبُو خَالِدٍ الأَحْمَرُ، عَنْ دَاوُدَ بْنِ أَبِي هِنْدٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي فَجَاءَ أَبُو جَهْلٍ فَقَالَ أَلَمْ أَنْهَكَ عَنْ هَذَا أَلَمْ أَنْهَكَ عَنْ هَذَا أَلَمْ أَنْهَكَ عَنْ هَذَا فَانْصَرَفَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَزَبَرَهُ فَقَالَ أَبُو جَهْلٍ إِنَّكَ لَتَعْلَمُ مَا بِهَا نَادٍ أَكْثَرُ مِنِّي فَأَنْزَلَ اللَّهُ : ( فلْيَدْعُ نَادِيَهُ * سَنَدْعُ الزَّبَانِيَةَ ) فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَوَاللَّهِ لَوْ دَعَا نَادِيَهُ لأَخَذَتْهُ زَبَانِيَةُ اللَّهِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ صَحِيحٌ . وَفِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضى الله عنه .
Бизга Абдуллаҳ ибн Саид Абу Саид ал-Ашажж ривоят қилди, у деди: бизга Абу Холид ал-Аҳмар, Довуд ибн Абу Ҳинддан, у Икримадан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди. У деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намоз ўқиётган эдилар, шунда Абу Жаҳл келди ва: «Мен сени бундан қайтармаганмидим? Мен сени бундан қайтармаганмидим? Мен сени бундан қайтармаганмидим?» деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (намоздан) қайтдилар (юз ўгирдилар) ва уни қаттиқ танбеҳ қилдилар. Абу Жаҳл: «Сен яхши биласан, бу ерда мендан кўра (мадад чақирадиган) жамоаси кўпроқ бирор киши йўқ,» деди. Шунда Аллаҳ: «Бас, у ўз тўдасини (мажлисини) чақирсин! Биз забанийларни (дўзах посбонларини) чақирамиз» (Алақ сураси, 17-18) (оятларини) нозил қилди. Ибн Аббос деди: Аллаҳга қасамки, агар у ўз тўдасини чақирганда эди, Аллаҳнинг забанийлари уни ушлаб олар эдилар. Абу Исо деди: бу ҳадис ҳасан ғариб саҳиҳдир. Бу бобда Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу)дан ҳам (ривоят) бор.