حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدَةَ بْنِ أَبِي لُبَابَةَ، وَعَاصِمٍ، هُوَ ابْنُ بَهْدَلَةَ سَمِعَا زِرَّ بْنَ حُبَيْشٍ، وَزِرُّ بْنُ حُبَيْشٍ يُكْنَى أَبَا مَرْيَمَ يَقُولُ قُلْتُ لأُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ إِنَّ أَخَاكَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ مَسْعُودٍ يَقُولُ مَنْ يَقُمِ الْحَوْلَ يُصِبْ لَيْلَةَ الْقَدْرِ فَقَالَ يَغْفِرُ اللَّهُ لأَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ لَقَدْ عَلِمَ أَنَّهَا فِي الْعَشَرَةِ الأَوَاخِرِ مِنْ رَمَضَانَ وَأَنَّهَا لَيْلَةُ سَبْعٍ وَعِشْرِينَ وَلَكِنَّهُ أَرَادَ أَنْ لاَ يَتَّكِلَ النَّاسُ ثُمَّ حَلَفَ لاَ يَسْتَثْنِي أَنَّهَا لَيْلَةُ سَبْعٍ وَعِشْرِينَ . قُلْتُ لَهُ بِأَىِّ شَيْءٍ تَقُولُ ذَلِكَ يَا أَبَا الْمُنْذِرِ قَالَ بِالآيَةِ الَّتِي أَخْبَرَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَوْ بِالْعَلاَمَةِ أَنَّ الشَّمْسَ تَطْلُعُ يَوْمَئِذٍ لاَ شُعَاعَ لَهَا . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ عَيَّاشٍ عَنْ عَاصِمِ بْنِ بَهْدَلَةَ قَالَ كَانَ أَبُو وَائِلٍ شَقِيقُ بْنُ سَلَمَةَ لاَ يَتَكَلَّمُ مَا دَامَ زِرُّ بْنُ حُبَيْشٍ جَالِسًا . قَالَ عَاصِمُ بْنُ بَهْدَلَةَ وَكَانَ زِرُّ بْنُ حُبَيْشٍ رَجُلاً فَصِيحًا وَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْعُودٍ يَسْأَلُهُ عَنِ الْعَرَبِيَّةِ . حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الدَّوْرَقِيُّ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ مِهْرَانَ الْكُوفِيُّ حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ عَيَّاشٍ عَنْ عَاصِمِ بْنِ بَهْدَلَةَ قَالَ مَرَّ رَجُلٌ عَلَى زِرِّ بْنِ حُبَيْشٍ وَهُوَ يُؤَذِّنُ فَقَالَ يَا أَبَا مَرْيَمَ أَتُؤَذِّنُ إِنِّي لأَرْغَبُ بِكَ عَنِ الأَذَانِ . فَقَالَ زِرٌّ أَتَرْغَبُ عَنِ الأَذَانِ وَاللَّهِ لاَ أُكَلِّمُكَ أَبَدًا .
Бизга Ибн Абу Умар ривоят қилди, у деди: бизга Суфён, Абда ибн Абу Лубобадан ва Осим — у Ибн Баҳдаладир — (иккаласи) Зирр ибн Ҳубайшдан эшитдилар — Зирр ибн Ҳубайшнинг куняси Абу Марямдир — у шундай дер эди: мен Убайй ибн Каъбга: «Сенинг биродинг Абдуллаҳ ибн Масъуд: «Ким бир йил (кечаларини намоз билан) қоим бўлса, Қадр кечасига эришар,» дейди,» дедим. У: «Аллаҳ Абу Абдураҳмонни мағфират қилсин; у Қадр кечаси Рамазоннинг охирги ўн кунлигида эканини ва у йигирма еттинчи кеча эканини билар эди. Лекин у одамлар (фақат шу кечага) таяниб қолмасликларини истади,» деди. Сўнг у истисносиз (қатъий) қасам ичдики, у (Қадр кечаси) йигирма еттинчи кечадир. Мен унга: «Буни нимага асосланиб айтяпсиз, эй Абул-Мунзир?» дедим. У: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга хабар берган аломат (белги) билан — ўша куни қуёш нури (шуъласи) йўқ ҳолда чиқиши (аломати) билан,» деди. Абу Исо деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Бизга Муҳаммад ибн ал-Ало ривоят қилди, бизга Абу Бакр ибн Айёш, Осим ибн Баҳдаладан ривоят қилди. У деди: Абу Воил Шақиқ ибн Салама, Зирр ибн Ҳубайш ўтирган экан, гапирмас эди. Осим ибн Баҳдала деди: Зирр ибн Ҳубайш нотиқ (фасоҳатли) бир киши эди, Абдуллаҳ ибн Масъуд ундан араб тили ҳақида сўрар эди. Бизга Аҳмад ибн Иброҳим ад-Даврақий ривоят қилди, бизга Язид ибн Миҳрон ал-Куфий, бизга Абу Бакр ибн Айёш, Осим ибн Баҳдаладан ривоят қилди. У деди: бир киши Зирр ибн Ҳубайшнинг ёнидан ўтиб қолди, у (Зирр) азон айтаётган эди. (У киши): «Эй Абу Марям, сен азон айтяпсанми? Мен сени азон (айтиш)дан юксак (мартабалироқ) деб биламан,» деди. Зирр: «Сен азонни (камситиб, ундан) юз ўгиряпсанми? Аллаҳга қасамки, мен сен билан ҳеч қачон гаплашмайман,» деди.