وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، وَابْنُ أَبِي عُمَرَ، كِلاَهُمَا عَنِ ابْنِ عُيَيْنَةَ، - قَالَ ابْنُ حَاتِمٍ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، - عَنْ عَبْدَةَ، وَعَاصِمِ بْنِ أَبِي النَّجُودِ، سَمِعَا زِرَّ بْنَ حُبَيْشٍ، يَقُولُ سَأَلْتُ أُبَىَّ بْنَ كَعْبٍ - رضى الله عنه - فَقُلْتُ إِنَّ أَخَاكَ ابْنَ مَسْعُودٍ يَقُولُ مَنْ يَقُمِ الْحَوْلَ يُصِبْ لَيْلَةَ الْقَدْرِ . فَقَالَ رَحِمَهُ اللَّهُ أَرَادَ أَنْ لاَ يَتَّكِلَ النَّاسُ أَمَا إِنَّهُ قَدْ عَلِمَ أَنَّهَا فِي رَمَضَانَ وَأَنَّهَا فِي الْعَشْرِ الأَوَاخِرِ وَأَنَّهَا لَيْلَةُ سَبْعٍ وَعِشْرِينَ . ثُمَّ حَلَفَ لاَ يَسْتَثْنِي أَنَّهَا لَيْلَةُ سَبْعٍ وَعِشْرِينَ فَقُلْتُ بِأَىِّ شَىْءٍ تَقُولُ ذَلِكَ يَا أَبَا الْمُنْذِرِ قَالَ بِالْعَلاَمَةِ أَوْ بِالآيَةِ الَّتِي أَخْبَرَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهَا تَطْلُعُ يَوْمَئِذٍ لاَ شُعَاعَ لَهَا .
Зирр ибн Ҳубайш айтди: Мен Убай ибн Каъб (розияллаҳу анҳу)дан сўрадим ва: «Биродаринг Ибн Масъуд: ‹Ким йил (бўйи) қоим турса, Лайлатул Қадрни топади› дейди» дедим. У: «Аллаҳ унга раҳмат қилсин, у одамлар (фақат шу кечага) таяниб (бошқасини тарк) қолмаслигини хоҳлади; билингки, у (Ибн Масъуд) унинг рамазонда эканини, охирги ўнликда эканини ва йигирма етти кеча эканини билар эди» деди. Кейин у — истисно қилмай — унинг йигирма етти кеча эканини қасам ичди. Мен: «Буни қайси нарса (асос) билан айтяпсан, эй Абул-Мунзир?» дедим. У: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга хабар берган белги — ёки: аломат — билан: ўша кун (тонгида) қуёш нурсиз (шуъласиз) чиқади» деди.