حَدَّثَنَا الأَنْصَارِيُّ، حَدَّثَنَا مَعْنٌ، حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ، عَنِ الْمُطَّلِبِ بْنِ أَبِي وَدَاعَةَ السَّهْمِيِّ، عَنْ حَفْصَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهَا قَالَتْ مَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَلَّى فِي سُبْحَتِهِ قَاعِدًا حَتَّى كَانَ قَبْلَ وَفَاتِهِ صلى الله عليه وسلم بِعَامٍ فَإِنَّهُ كَانَ يُصَلِّي فِي سُبْحَتِهِ قَاعِدًا وَيَقْرَأُ بِالسُّورَةِ وَيُرَتِّلُهَا حَتَّى تَكُونَ أَطْوَلَ مِنْ أَطْوَلَ مِنْهَا . وَفِي الْبَابِ عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ وَأَنَسِ بْنِ مَالِكٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ حَفْصَةَ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَقَدْ رُوِيَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ كَانَ يُصَلِّي مِنَ اللَّيْلِ جَالِسًا فَإِذَا بَقِيَ مِنْ قِرَاءَتِهِ قَدْرُ ثَلاَثِينَ أَوْ أَرْبَعِينَ آيَةً قَامَ فَقَرَأَ ثُمَّ رَكَعَ ثُمَّ صَنَعَ فِي الرَّكْعَةِ الثَّانِيَةِ مِثْلَ ذَلِكَ . وَرُوِيَ عَنْهُ أَنَّهُ كَانَ يُصَلِّي قَاعِدًا فَإِذَا قَرَأَ وَهُوَ قَائِمٌ رَكَعَ وَسَجَدَ وَهُوَ قَائِمٌ وَإِذَا قَرَأَ وَهُوَ قَاعِدٌ رَكَعَ وَسَجَدَ وَهُوَ قَاعِدٌ . قَالَ أَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ وَالْعَمَلُ عَلَى كِلاَ الْحَدِيثَيْنِ . كَأَنَّهُمَا رَأَيَا كِلاَ الْحَدِيثَيْنِ صَحِيحًا مَعْمُولاً بِهِمَا .
Бизга ал-Ансорий ривоят қилди, бизга Маън ривоят қилди, бизга Молик ибн Анас Ибн Шиҳобдан, у ас-Соиб ибн Язиддан, у ал-Мутталиб ибн Абу Вадоа ас-Саҳмийдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг завжалари Ҳафса (розияллаҳу анҳо)дан (ривоят қилди)ки, у: «Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг нафл намозларини ўтирган ҳолда ўқиганларини кўрмадим — токи вафотларидан бир йил олдингача. Шунда у зот нафл намозларини ўтирган ҳолда ўқийдиган, сурани тартил билан (секин-аста) ўқиб, уни ундан ҳам узунроқдан узунроқ қилгудек (чўзадиган) бўлдилар,» деди. Бу бобда Умму Салама ва Анас ибн Моликдан ҳам (ривоятлар бор). Абу Исо (Термизий) деди: Ҳафсанинг ҳадиси ҳасан саҳиҳдир. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилинишича, у зот кечаси ўтирган ҳолда намоз ўқирдилар; қироатларидан ўттиз ёки қирқ оятча қолганда, тик туриб ўқиб, сўнг руку қилардилар, кейин иккинчи ракатда ҳам шундай қилардилар. Яна у зотдан ривоят қилинишича, у зот ўтирган ҳолда ўқирдилар; тик туриб ўқисалар, тик туриб руку ва сажда қилардилар, ўтириб ўқисалар, ўтириб руку ва сажда қилардилар. Аҳмад ва Ишоқ: «Амал иккала ҳадисга (ҳам биноандир),» дедилар. Гўё улар иккала ҳадисни ҳам саҳиҳ ва амал қилинадиган деб кўрганлар.