حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ حَمَّادِ بْنِ سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي الْمُهَزِّمِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي حَجٍّ أَوْ عُمْرَةٍ فَاسْتَقْبَلَنَا رِجْلٌ مِنْ جَرَادٍ فَجَعَلْنَا نَضْرِبُهُ بِسِيَاطِنَا وَعِصِيِّنَا فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " كُلُوهُ فَإِنَّهُ مِنْ صَيْدِ الْبَحْرِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ . لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ أَبِي الْمُهَزِّمِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ . وَأَبُو الْمُهَزِّمِ اسْمُهُ يَزِيدُ بْنُ سُفْيَانَ وَقَدْ تَكَلَّمَ فِيهِ شُعْبَةُ . وَقَدْ رَخَّصَ قَوْمٌ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ لِلْمُحْرِمِ أَنْ يَصِيدَ الْجَرَادَ وَيَأْكُلَهُ وَرَأَى بَعْضُهُمْ عَلَيْهِ صَدَقَةً إِذَا اصْطَادَهُ وَأَكَلَهُ .
Бизга Абу Курайб ривоят қилди, бизга Вакииъ ривоят қилди, у Ҳаммод ибн Саламадан, у Абул-Муҳаззимдан, у Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан ҳаж ёки умрада чиқдик. Бизнинг олдимиздан бир тўда чигиртка чиқди. Биз уларни қамчиларимиз ва таёқларимиз билан ура бошладик. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Уни енглар, чунки у денгиз овидандир,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ғарибдир. Уни фақат Абул-Муҳаззимнинг Абу Ҳурайрадан қилган ҳадиси орқали биламиз. Абул-Муҳаззимнинг исми Язид ибн Суфёндир, Шуъба унинг ҳақида (танқид билан) сўз айтган. Аҳли илмдан бир гуруҳ иҳромдаги киши учун чигирткани овлаш ва ейишга рухсат берганлар, баъзилари эса уни овлаб еган киши учун садақа (каффорат) борлигини кўрганлар.