حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، وَمَعْمَرٌ، عَنِ ابْنِ خُثَيْمٍ، عَنْ أَبِي الطُّفَيْلِ، قَالَ كُنْتُ مَعَ ابْنِ عَبَّاسٍ وَمُعَاوِيَةُ لاَ يَمُرُّ بِرُكْنٍ إِلاَّ اسْتَلَمَهُ فَقَالَ لَهُ ابْنُ عَبَّاسٍ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم لَمْ يَكُنْ يَسْتَلِمُ إِلاَّ الْحَجَرَ الأَسْوَدَ وَالرُّكْنَ الْيَمَانِيَ . فَقَالَ مُعَاوِيَةُ لَيْسَ شَيْءٌ مِنَ الْبَيْتِ مَهْجُورًا . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ عُمَرَ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ ابْنِ عَبَّاسٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَكْثَرِ أَهْلِ الْعِلْمِ أَنْ لاَ يَسْتَلِمَ إِلاَّ الْحَجَرَ الأَسْوَدَ وَالرُّكْنَ الْيَمَانِيَ .
Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилди, бизга Абдурраззоқ ривоят қилди, бизга Суфён ва Маъмар хабар берди, у Ибн Хусаймдан, у Абут-Туфайлдан (ривоят қилдики), у деди: мен Ибн Аббос билан бирга эдим, Муовия эса бирор рукн (бурчак)дан ўтса, албатта уни истилом қилар (қўл теккизар) эди. Шунда Ибн Аббос унга деди: «Албатта, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) фақат Ҳажарул-Асвад (Қора тош) ва Рукнул-Ямонийни истилом қилар эди». Муовия: «Байтдан бирор нарса ташлаб қўйиладиган (эътиборсиз қолдириладиган) эмас,» деди. У деди: бу бобда Умардан (ҳам ҳадис бор). Абу Исо (Термизий) деди: Ибн Аббоснинг ҳадиси ҳасан саҳиҳдир. Аксар аҳли илм наздида амал шунга: фақат Ҳажарул-Асвад ва Рукнул-Ямонийгина истилом қилинади.