Сунани Термизий — 917-ҳадис

Ҳаж китоби · Эҳромдан чиқишда зиёратдан олдин атир суртиш

917-ҳадисСунани Термизий · Ҳаж китоби

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، أَخْبَرَنَا مَنْصُورٌ يَعْنِي ابْنَ زَاذَانَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ طَيَّبْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَبْلَ أَنْ يُحْرِمَ وَيَوْمَ النَّحْرِ قَبْلَ أَنْ يَطُوفَ بِالْبَيْتِ بِطِيبٍ فِيهِ مِسْكٌ ‏.‏ وَفِي الْبَابِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ عَائِشَةَ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ ‏.‏ وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَكْثَرِ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ يَرَوْنَ أَنَّ الْمُحْرِمَ إِذَا رَمَى جَمْرَةَ الْعَقَبَةِ يَوْمَ النَّحْرِ وَذَبَحَ وَحَلَقَ أَوْ قَصَّرَ فَقَدْ حَلَّ لَهُ كُلُّ شَيْءٍ حَرُمَ عَلَيْهِ إِلاَّ النِّسَاءَ ‏.‏ وَهُوَ قَوْلُ الشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ ‏.‏ وَقَدْ رُوِيَ عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ أَنَّهُ قَالَ حَلَّ لَهُ كُلُّ شَيْءٍ إِلاَّ النِّسَاءَ وَالطِّيبَ ‏.‏ وَقَدْ ذَهَبَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ إِلَى هَذَا مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ وَهُوَ قَوْلُ أَهْلِ الْكُوفَةِ ‏.‏

Бизга Аҳмад ибн Манииъ ривоят қилди, у деди: бизга Ҳушайм ривоят қилди, бизга Мансур, яъни ибн Зазон, Абдураҳмон ибн ал-Қосимдан, у отасидан, у Ойша (розияллаҳу анҳо)дан хабар берди. У (Ойша) деди: «Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га эҳром боғлашларидан олдин ва Қурбонлик кунида Байтни тавоф қилишларидан олдин таркибида мушк бўлган хушбўй нарса суртдим.» Бу бобда Ибн Аббосдан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Ойшанинг ҳадиси ҳасан саҳиҳ ҳадисдир. Бу ҳадисга амал қилиш Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобалари ва бошқалардан бўлган илм аҳлининг кўпчилиги наздида (қарор топган); улар эҳромдаги киши Қурбонлик кунида Жамратул-Ақабага тош отиб, қурбонлик сўйиб, сочини олиб ёки қисқартиргач, унга аёллардан бошқа ўзига ҳаром бўлган ҳар бир нарса ҳалол бўлади, деб ҳисоблайдилар. Бу Шофеий, Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир. Умар ибн ал-Хаттобдан ҳам ривоят қилинганки, у: «Унга аёллар ва хушбўйликдан бошқа ҳар бир нарса ҳалол бўлади,» деган. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобалари ва бошқалардан бўлган баъзи илм аҳли ҳам шу (сўз)га борган, бу Куфа аҳлининг сўзидир.

Ўхшаш ҳадислар

Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам

Сунани Насоий, 2692-ҳадисҲаж китоби

Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га эҳромга киришларидан олдин ва Наҳр куни Байтни тавоф қилишларидан олдин таркибида мушк бўлган хушбўй (атир) суртдим.

Саҳиҳул Бухорий, 1539-ҳадисҲаж китоби

Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга иҳромга кирган пайтларида иҳромлари учун, ва Байтни тавоф қилишдан олдин иҳромдан чиқар пайтларида (ҳалол бўлишлари учун) хушбўй (атир) суртар эдим.

Саҳиҳи Муслим, 2841-ҳадисҲаж китоби

Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни — эҳром боғламасдан олдин, ва Наҳр (қурбон) куни Байтни тавоф қилишдан олдин — ичида миск бўлган атир билан атир суртар эдим.

Саҳиҳи Муслим, 2826-ҳадисҲаж китоби

Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни — эҳром боғламасдан олдин эҳроми учун, ва Байтни тавоф қилишдан олдин (эҳромдан) чиқиши учун — атир суртар эдим.

Сунани Насоий, 2685-ҳадисҲаж китоби

Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га эҳромга киришларидан олдин эҳромлари учун ва Байтни тавоф қилишларидан олдин эҳромдан чиқишлари учун хушбўй (атир) суртдим.

Сунани Насоий, 2687-ҳадисҲаж китоби

Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га эҳромга кирганларида эҳромлари учун ва Жамратул-Ақабага тош отганларидан сўнг, Байтни тавоф қилишларидан олдин эҳромдан чиқишлари учун хушбўй (атир) суртдим.