حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْمَخْزُومِيُّ، وَابْنُ أَبِي عُمَرَ، قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عِيسَى بْنِ طَلْحَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، أَنَّ رَجُلاً، سَأَلَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ حَلَقْتُ قَبْلَ أَنْ أَذْبَحَ فَقَالَ " اذْبَحْ وَلاَ حَرَجَ " . وَسَأَلَهُ آخَرُ فَقَالَ نَحَرْتُ قَبْلَ أَنْ أَرْمِيَ قَالَ " ارْمِ وَلاَ حَرَجَ " . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ عَلِيٍّ وَجَابِرٍ وَابْنِ عَبَّاسٍ وَابْنِ عُمَرَ وَأُسَامَةَ بْنِ شَرِيكٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَكْثَرِ أَهْلِ الْعِلْمِ وَهُوَ قَوْلُ أَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ . وَقَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ إِذَا قَدَّمَ نُسُكًا قَبْلَ نُسُكٍ فَعَلَيْهِ دَمٌ .
Бизга Саид ибн Абдурраҳмон ал-Махзумий ва Ибн Абу Умар ривоят қилди, улар дедилар: бизга Суфён ибн Уяйна аз-Зуҳрийдан, у Исо ибн Талҳадан, у Абдуллаҳ ибн Амр (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), бир киши Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўраб: «Мен (қурбонлигимни) сўйишдан олдин (сочимни) қириб олдим,» деди. У: «Сўй, ҳеч ҳарж (гуноҳ) йўқ,» дедилар. Бошқа бири сўраб: «Мен тош отишдан олдин (қурбонлигимни) сўйдим,» деди. У: «Тош от, ҳеч ҳарж йўқ,» дедилар. (Термизий) деди: Бу бобда Али, Жобир, Ибн Аббос, Ибн Умар ва Усома ибн Шарикдан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Абдуллаҳ ибн Амрнинг ҳадиси ҳасан саҳиҳдир. Илм аҳлининг кўпчилиги олдида амал шунга кўрадир, бу Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир. Баъзи илм аҳли эса: агар бир манскни (амални) бошқасидан олдинга ўтказса, унга дам (қурбонлик) лозим бўлади, деганлар.