حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، قَالَ حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم سُئِلَ فِي حَجَّتِهِ فَقَالَ ذَبَحْتُ قَبْلَ أَنْ أَرْمِيَ، فَأَوْمَأَ بِيَدِهِ قَالَ وَلاَ حَرَجَ. قَالَ حَلَقْتُ قَبْلَ أَنْ أَذْبَحَ. فَأَوْمَأَ بِيَدِهِ وَلاَ حَرَجَ.
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, у деди: бизга Вуҳайб ривоят қилди, у деди: бизга Айюб, Икримадан, у Ибн Аббосдан ривоят қилдики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ҳажларида сўралди. Бир киши: «Тош отишдан олдин (қурбонликни) сўйибман,» деди. У қўллари билан ишора қилиб: «Ҳеч (гуноҳ) йўқ,» дедилар. Бошқаси: «Сўйишдан олдин (сочимни) олдирдим,» деди. У қўллари билан ишора қилиб: «Ҳеч (гуноҳ) йўқ,» дедилар.