حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ فَرَأَى رَجُلاً قَدْ سَقَطَ عَنْ بَعِيرِهِ فَوُقِصَ فَمَاتَ وَهُوَ مُحْرِمٌ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اغْسِلُوهُ بِمَاءٍ وَسِدْرٍ وَكَفِّنُوهُ فِي ثَوْبَيْهِ وَلاَ تُخَمِّرُوا رَأْسَهُ فَإِنَّهُ يُبْعَثُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ يُهِلُّ أَوْ يُلَبِّي " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ وَهُوَ قَوْلُ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ وَالشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ . وَقَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ إِذَا مَاتَ الْمُحْرِمُ انْقَطَعَ إِحْرَامُهُ وَيُصْنَعُ بِهِ كَمَا يُصْنَعُ بِغَيْرِ الْمُحْرِمِ .
Бизга Ибн Абу Умар ривоят қилди, у деди: бизга Суфён ибн Уяйна ривоят қилди, у Амр ибн Динордан, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан (ривоят қилди). У деди: биз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга бир сафарда эдик. Шунда у туясидан йиқилиб, бўйни синиб вафот этган бир кишини кўрдилар, у иҳромда эди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Уни сув ва сидр (барги) билан ювинглар, икки кийимига (иҳромига) кафанланглар ва бошини беркитманглар; чунки у Қиёмат кунида талбия айтаётган ҳолда тирилтирилади,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Баъзи илм аҳли наздида амал шунга (биноан)дир, бу Суфён ас-Саврий, Шофии, Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир. Баъзи илм аҳли эса: «Муҳрим (иҳромли) вафот этса, унинг иҳроми узилади ва унга иҳромда бўлмаган кишига қилинганидек (иш) қилинади,» деганлар.