حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا ثَابِتٌ الْبُنَانِيُّ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ يَتَمَنَّيَنَّ أَحَدُكُمُ الْمَوْتَ مِنْ ضُرٍّ أَصَابَهُ، فَإِنْ كَانَ لاَ بُدَّ فَاعِلاً فَلْيَقُلِ اللَّهُمَّ أَحْيِنِي مَا كَانَتِ الْحَيَاةُ خَيْرًا لِي، وَتَوَفَّنِي إِذَا كَانَتِ الْوَفَاةُ خَيْرًا لِي ".
Одам, Шуъбадан: Бизга Собит Буноний, у Анас ибн Моликдан (розияллаҳу анҳу) айтиб берди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сизлардан бирингиз ўзига етган зарар (касаллик) сабабли ўлимни асло орзу қилмасин. Агар (орзу қилмай) иложи бўлмаса, айтсин: Аллаҳим, агар ҳаёт мен учун яхши бўлса, мени тирик қолдир; агар ўлим мен учун яхши бўлса, мени вафот эттир» дедилар.
حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أَبِي خَالِدٍ، عَنْ قَيْسِ بْنِ أَبِي حَازِمٍ، قَالَ دَخَلْنَا عَلَى خَبَّابٍ نَعُودُهُ وَقَدِ اكْتَوَى سَبْعَ كَيَّاتٍ فَقَالَ إِنَّ أَصْحَابَنَا الَّذِينَ سَلَفُوا مَضَوْا وَلَمْ تَنْقُصْهُمُ الدُّنْيَا وَإِنَّا أَصَبْنَا مَا لاَ نَجِدُ لَهُ مَوْضِعًا إِلاَّ التُّرَابَ وَلَوْلاَ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَهَانَا أَنْ نَدْعُوَ بِالْمَوْتِ لَدَعَوْتُ بِهِ، ثُمَّ أَتَيْنَاهُ مَرَّةً أُخْرَى وَهْوَ يَبْنِي حَائِطًا لَهُ فَقَالَ إِنَّ الْمُسْلِمَ لَيُوجَرُ فِي كُلِّ شَىْءٍ يُنْفِقُهُ إِلاَّ فِي شَىْءٍ يَجْعَلُهُ فِي هَذَا التُّرَابِ.
Одам, Шуъбадан, у Исмоил ибн Абу Холиддан, у Қайс ибн Абу Ҳозимдан ривоят қилади: У: Биз Хаббобнинг олдига уни йўқлаб кирдик, у етти марта доғлатган (кайй қилган) эди. У: Биздан олдин ўтган дўстларимиз (савобларидан бирор нарса) камаймаган ҳолда (дунёдан) ўтдилар, биз эса шунча (мол) топдикки, унга тупроқдан бошқа жой топмаяпмиз. Агар Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бизни ўлимни тилашдан қайтармаганларида, мен уни тилар эдим, деди. Сўнг биз унга бошқа марта келдик, у ўз деворини қурар эди. У: Албатта мусулмон мана шу тупроққа қўйган (сарфлаган) нарсадан бошқа, сарфлаган ҳар бир нарсаси учун савоб олади (лекин бинога сарфлагани бекор), деди.
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو عُبَيْدٍ، مَوْلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لَنْ يُدْخِلَ أَحَدًا عَمَلُهُ الْجَنَّةَ ". قَالُوا وَلاَ أَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " لاَ، وَلاَ أَنَا إِلاَّ أَنْ يَتَغَمَّدَنِي اللَّهُ بِفَضْلٍ وَرَحْمَةٍ فَسَدِّدُوا وَقَارِبُوا وَلاَ يَتَمَنَّيَنَّ أَحَدُكُمُ الْمَوْتَ إِمَّا مُحْسِنًا فَلَعَلَّهُ أَنْ يَزْدَادَ خَيْرًا، وَإِمَّا مُسِيئًا فَلَعَلَّهُ أَنْ يَسْتَعْتِبَ ".
Абул Ямон, Шуъайбдан, у Зуҳрийдан: Менга Абдураҳмон ибн Авфнинг озоди Абу Убайд хабар берди: Абу Ҳурайра: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деяётганларини эшитдим: «Ҳеч кимни ўз амали жаннатга киритмайди» дедилар. Улар: Сен ҳам эмасми, эй Расулуллаҳ? дедилар. У: «Йўқ, мен ҳам — Аллаҳ мени ўз фазли ва раҳмати билан ўраб олмаса. Бас, тўғри (мўтадил) бўлинглар ва (ҳаққа) яқинлашинглар. Ҳеч бирингиз ўлимни орзу қилмасин: ё яхшилик қилувчидир — эҳтимол у (яна) яхшиликни зиёда қилар; ё ёмонлик қилувчидир — эҳтимол у (тавба қилиб, Аллаҳни) рози қилишга ҳаракат қилар» дедилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ عَبَّادِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الزُّبَيْرِ، قَالَ سَمِعْتُ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ مُسْتَنِدٌ إِلَىَّ يَقُولُ " اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي وَارْحَمْنِي وَأَلْحِقْنِي بِالرَّفِيقِ الأَعْلَى ".
Абдуллаҳ ибн Абу Шайба, Абу Усомадан, у Ҳишомдан, у Аббод ибн Абдуллаҳ ибнуз Зубайрдан ривоят қилади: У: Оишани (розияллаҳу анҳо) эшитдим: У: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни — у киши менга суянган ҳолда — шундай деяётганларини эшитдим: «Аллаҳим, мени мағфират қил, менга раҳм қил ва мени Энг олий дўст (Рафиқ Аъло)га қовуштир» дедилар, деди.