حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ، أَنَّهُ سَمِعَ مُعَاوِيَةَ بْنَ أَبِي سُفْيَانَ، عَامَ حَجَّ وَهْوَ عَلَى الْمِنْبَرِ، وَهْوَ يَقُولُ ـ وَتَنَاوَلَ قُصَّةً مِنْ شَعَرٍ كَانَتْ بِيَدِ حَرَسِيٍّ ـ أَيْنَ عُلَمَاؤُكُمْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَنْهَى عَنْ مِثْلِ هَذِهِ وَيَقُولُ " إِنَّمَا هَلَكَتْ بَنُو إِسْرَائِيلَ حِينَ اتَّخَذَ هَذِهِ نِسَاؤُهُمْ ".
Исмоил: Менга Молик, у Ибн Шиҳобдан, у Ҳумайд ибн Абдураҳмон ибн Авфдан айтиб берди: У Муовия ибн Абу Суфённи — ҳаж қилган йили, у минбарда эканида, қўриқчининг қўлида бўлган бир тутам сочни олиб — шундай деяётганини эшитди: Олимларингиз қаерда? Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг мана шунинг мислидан қайтараётганларини ва: «Бани Исроил — уларнинг аёллари буни (соч улаб зинатни) қилган пайтда — ҳалок бўлди» деяётганларини эшитдим.
وَقَالَ ابْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لَعَنَ اللَّهُ الْوَاصِلَةَ وَالْمُسْتَوْصِلَةَ، وَالْوَاشِمَةَ وَالْمُسْتَوْشِمَةَ ".
Ибн Абу Шайба: Бизга Юнус ибн Муҳаммад: Бизга Фулайҳ, у Зайд ибн Асламдан, у Ато ибн Ясордан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу), у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан айтиб берди: «Аллаҳ уловчи (соч улаб узайтирувчи)ни ва улатгувчини, тату қилувчини ва тату қилдирувчини лаънатлади» дедилар.
حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، قَالَ سَمِعْتُ الْحَسَنَ بْنَ مُسْلِمِ بْنِ يَنَّاقٍ، يُحَدِّثُ عَنْ صَفِيَّةَ بِنْتِ شَيْبَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ جَارِيَةً، مِنَ الأَنْصَارِ تَزَوَّجَتْ، وَأَنَّهَا مَرِضَتْ فَتَمَعَّطَ شَعَرُهَا، فَأَرَادُوا أَنْ يَصِلُوهَا فَسَأَلُوا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لَعَنَ اللَّهُ الْوَاصِلَةَ وَالْمُسْتَوْصِلَةَ ". تَابَعَهُ ابْنُ إِسْحَاقَ عَنْ أَبَانَ بْنِ صَالِحٍ عَنِ الْحَسَنِ عَنْ صَفِيَّةَ عَنْ عَائِشَةَ.
Одам, Шуъбадан, у Амр ибн Муррадан ривоят қилади: Ҳасан ибн Муслим ибн Янноқнинг Сафийя бинти Шайбадан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) айтиб бераётганини эшитдим: Ансордан бир чўри (қиз) турмушга чиқди, у касал бўлди ва сочлари тўкилди. Улар унинг сочини уламоқчи (узайтирмоқчи) бўлдилар ва Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан сўрадилар. У: «Аллаҳ уловчини ва улатгувчини лаънатлади» дедилар. Буни Ибн Ишоқ Абон ибн Солиҳдан, у Ҳасандан, у Сафийядан, у Оишадан (ривоят қилиб) мутобаъа қилди.
حَدَّثَنِي أَحْمَدُ بْنُ الْمِقْدَامِ، حَدَّثَنَا فُضَيْلُ بْنُ سُلَيْمَانَ، حَدَّثَنَا مَنْصُورُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ حَدَّثَتْنِي أُمِّي، عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ امْرَأَةً، جَاءَتْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ إِنِّي أَنْكَحْتُ ابْنَتِي، ثُمَّ أَصَابَهَا شَكْوَى فَتَمَرَّقَ رَأْسُهَا، وَزَوْجُهَا يَسْتَحِثُّنِي بِهَا أَفَأَصِلُ رَأْسَهَا فَسَبَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْوَاصِلَةَ وَالْمُسْتَوْصِلَةَ.
Аҳмад ибнул Миқдом, Фузайл ибн Сулаймондан: Бизга Мансур ибн Абдураҳмон: Менга онам, у Асмо бинти Абу Бакр(дан) (розияллаҳу анҳумо) айтиб берди: Бир аёл Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб: Мен қизимни турмушга бердим, сўнг унга касаллик етди ва сочи тўкилди, эри эса уни (менга қайтаришни) шошилтирар. Унинг сочини улаяйми (узайтирайми)? деди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уловчини ва улатгувчини сўкдилар (лаънатладилар).
حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنِ امْرَأَتِهِ، فَاطِمَةَ عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ، قَالَتْ لَعَنَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْوَاصِلَةَ وَالْمُسْتَوْصِلَةَ.
Одам, Шуъбадан, у Ҳишом ибн Урвадан, у хотини Фотимадан, у Асмо бинти Абу Бакрдан ривоят қилади: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уловчини ва улатгувчини лаънатладилар, деди.
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ مُقَاتِلٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لَعَنَ اللَّهُ الْوَاصِلَةَ وَالْمُسْتَوْصِلَةَ، وَالْوَاشِمَةَ وَالْمُسْتَوْشِمَةَ ". قَالَ نَافِعٌ الْوَشْمُ فِي اللِّثَةِ.
Муҳаммад ибн Муқотил, Абдуллаҳдан: Бизга Убайдуллаҳ, у Нофиъдан, у Ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо) хабар берди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Аллаҳ уловчи (соч улаб узайтирувчи) ва улатгувчи (соч улатишни сўраган)ни, ҳамда тату қилувчи ва тату қилдирувчини лаънатлади.» дедилар. Нофиъ: Тату (вашм) — милкда (қилинар эди), деди.
حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ مُرَّةَ، سَمِعْتُ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِ، قَالَ قَدِمَ مُعَاوِيَةُ الْمَدِينَةَ آخِرَ قَدْمَةٍ قَدِمَهَا، فَخَطَبَنَا فَأَخْرَجَ كُبَّةً مِنْ شَعَرٍ قَالَ مَا كُنْتُ أَرَى أَحَدًا يَفْعَلُ هَذَا غَيْرَ الْيَهُودِ، إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم سَمَّاهُ الزُّورَ. يَعْنِي الْوَاصِلَةَ فِي الشَّعَرِ.
Одам, Шуъбадан: Бизга Амр ибн Мурра: Саид ибнул Мусайябни эшитдим: У: Муовия Мадинага охирги марта келганида, бизга хутба қилди ва бир тутам (кубба) сочни чиқариб: Мен буни яҳудийлардан бошқа бирон киши қилаётганини кўрмаганман; албатта Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам буни — яъни сочни улашни — «зур» (ёлғон, сохталик) деб атадилар, деди.