حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ تَسْأَلِ الْمَرْأَةُ طَلاَقَ أُخْتِهَا لِتَسْتَفْرِغَ صَحْفَتَهَا، وَلْتَنْكِحْ، فَإِنَّ لَهَا مَا قُدِّرَ لَهَا ".
Абу Ҳурайра айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: "Аёл ўз (дин) опасининг талоқини сўрамасин — унинг ликобчасини (насибасини) бўшатиб олиш учун — ва (ўзи) турмушга чиқаверсин, чунки унга фақат ўзига тақдир қилинган нарса (етади)."
حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ أُسَامَةَ، قَالَ كُنْتُ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِذْ جَاءَهُ رَسُولُ إِحْدَى بَنَاتِهِ وَعِنْدَهُ سَعْدٌ وَأُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ وَمُعَاذٌ أَنَّ ابْنَهَا يَجُودُ بِنَفْسِهِ. فَبَعَثَ إِلَيْهَا " لِلَّهِ مَا أَخَذَ، وَلِلَّهِ مَا أَعْطَى، كُلٌّ بِأَجَلٍ، فَلْتَصْبِرْ وَلْتَحْتَسِبْ ".
Усома айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурида эдим, шунда унинг қизларидан бирининг элчиси келди — ёнида Саъд, Убай ибн Каъб ва Муоз бор эди — унинг ўғли жон бераётганини (хабар қилди). У унга (қизига): "Олгани ҳам Аллаҳники, бергани ҳам Аллаҳники, ҳар нарса белгиланган ажал биландир. Бас сабр қилсин ва (савобни) умид қилсин" деб (хабар) юборди.
حَدَّثَنَا حِبَّانُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا يُونُسُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَيْرِيزٍ الْجُمَحِيُّ، أَنَّ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ، أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، بَيْنَمَا هُوَ جَالِسٌ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم جَاءَ رَجُلٌ مِنِ الأَنْصَارِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا نُصِيبُ سَبْيًا وَنُحِبُّ الْمَالَ، كَيْفَ تَرَى فِي الْعَزْلِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَوَإِنَّكُمْ تَفْعَلُونَ ذَلِكَ، لاَ عَلَيْكُمْ أَنْ لاَ تَفْعَلُوا، فَإِنَّهُ لَيْسَتْ نَسَمَةٌ كَتَبَ اللَّهُ أَنْ تَخْرُجَ إِلاَّ هِيَ كَائِنَةٌ ".
Абу Саъид ал-Худрий хабар бердики, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурида ўтирган эди, Ансордан бир киши келиб: "Эй Расулуллаҳ, биз асирлар (чўрилар) оламиз ва мол(-бола)ни яхши кўрамиз. Азл ҳақида фикринг қандай?" деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Сизлар шундай қиласизми? Қилмаслигингизда сизларга (зарар) йўқ (қилмаса ҳам бўлади). Чунки Аллаҳ чиқишини (туғилишини) ёзган ҳар бир жон — албатта воқе бўлади (дунёга келади)."
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ مَسْعُودٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ حُذَيْفَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَقَدْ خَطَبَنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم خُطْبَةً، مَا تَرَكَ فِيهَا شَيْئًا إِلَى قِيَامِ السَّاعَةِ إِلاَّ ذَكَرَهُ، عَلِمَهُ مَنْ عَلِمَهُ، وَجَهِلَهُ مَنْ جَهِلَهُ، إِنْ كُنْتُ لأَرَى الشَّىْءَ قَدْ نَسِيتُ، فَأَعْرِفُ مَا يَعْرِفُ الرَّجُلُ إِذَا غَابَ عَنْهُ فَرَآهُ فَعَرَفَهُ.
Ҳузайфа (розияллаҳу анҳу) айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга бир хутба қилди, унда қиёмат қойим бўлгунча бўладиган ҳеч нарсани қолдирмай зикр қилди. Уни билган билди, уни билмаган билмади. Мен бир нарсани кўриб (эслай олмай) унутганимни (сезардим), кейин уни — киши ўзидан ғойиб бўлган бировни кўриб танигани каби — танижидаган бўлардим.
حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ سَعْدِ بْنِ عُبَيْدَةَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ السُّلَمِيِّ، عَنْ عَلِيٍّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كُنَّا جُلُوسًا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَمَعَهُ عُودٌ يَنْكُتُ فِي الأَرْضِ وَقَالَ " مَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ إِلاَّ قَدْ كُتِبَ مَقْعَدُهُ مِنَ النَّارِ أَوْ مِنَ الْجَنَّةِ ". فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ أَلاَ نَتَّكِلُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " لاَ اعْمَلُوا فَكُلٌّ مُيَسَّرٌ " ثُمَّ قَرَأَ {فَأَمَّا مَنْ أَعْطَى وَاتَّقَى} الآيَةَ.
Али (розияллаҳу анҳу) айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан ўтирган эдик, ёнида бир чўп бор эди, уни ерга (уриб) чизарди ва: "Сиздан ҳеч ким йўқки, дўзахдаги ёки жаннатдаги ўрни ёзилмаган бўлсин" деди. Қавмдан бир киши: "Ундай бўлса, (амални тарк этиб) таваккул қилмайликми, эй Расулуллаҳ?" деди. Деди: "Йўқ, амал қилинглар — ҳар кимга (ўз йўли) осон қилинган." Кейин: "Ким (мол) берса ва тақво қилса..." (оятини) ўқиди.