حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ مَسْعُودٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ حُذَيْفَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَقَدْ خَطَبَنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم خُطْبَةً، مَا تَرَكَ فِيهَا شَيْئًا إِلَى قِيَامِ السَّاعَةِ إِلاَّ ذَكَرَهُ، عَلِمَهُ مَنْ عَلِمَهُ، وَجَهِلَهُ مَنْ جَهِلَهُ، إِنْ كُنْتُ لأَرَى الشَّىْءَ قَدْ نَسِيتُ، فَأَعْرِفُ مَا يَعْرِفُ الرَّجُلُ إِذَا غَابَ عَنْهُ فَرَآهُ فَعَرَفَهُ.
Ҳузайфа (розияллаҳу анҳу) айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга бир хутба қилди, унда қиёмат қойим бўлгунча бўладиган ҳеч нарсани қолдирмай зикр қилди. Уни билган билди, уни билмаган билмади. Мен бир нарсани кўриб (эслай олмай) унутганимни (сезардим), кейин уни — киши ўзидан ғойиб бўлган бировни кўриб танигани каби — танижидаган бўлардим.