حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَأَى عَلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ أَثَرَ صُفْرَةٍ فَقَالَ " مَا هَذَا " . فَقَالَ إِنِّي تَزَوَّجْتُ امْرَأَةً عَلَى وَزْنِ نَوَاةٍ مِنْ ذَهَبٍ . فَقَالَ " بَارَكَ اللَّهُ لَكَ أَوْلِمْ وَلَوْ بِشَاةٍ " . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ وَعَائِشَةَ وَجَابِرٍ وَزُهَيْرِ بْنِ عُثْمَانَ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ أَنَسٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَقَالَ أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ وَزْنُ نَوَاةٍ مِنْ ذَهَبٍ وَزْنُ ثَلاَثَةِ دَرَاهِمَ وَثُلُثٍ . وَقَالَ إِسْحَاقُ هُوَ وَزْنُ خَمْسَةِ دَرَاهِمَ وَثُلُثٍ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Зайд ривоят қилди, Собитдан, у Анас ибн Моликдан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Абдурраҳмон ибн Авф(розияллаҳу анҳу)нинг устида сарғиш (заъфарон) изини кўриб: «Бу нима?» дедилар. У: «Мен бир туп хурмо данаги (вазнидаги) миқдор олтинга (маҳр билан) бир аёлга уйландим,» деди. Шунда у: «Аллаҳ сенга барака берсин. (Бир) қўй билан бўлса-да, валима (тўй зиёфати) бер,» дедилар. У (Термизий) деди: бу бобда Ибн Масъуд, Оиша, Жобир ва Зуҳайр ибн Усмондан ҳам (ривоятлар) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Анаснинг ҳадиси ҳасан саҳиҳдир. Аҳмад ибн Ҳанбал: бир туп олтин данакнинг вазни уч дирҳам ва учдан бир (дирҳам) вазнидир, деди. Ишоқ эса: у беш дирҳам ва учдан бир (дирҳам) вазнидир, деди.
حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ وَائِلِ بْنِ دَاوُدَ، عَنِ ابْنِهِ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَوْلَمَ عَلَى صَفِيَّةَ بِنْتِ حُيَىٍّ بِسَوِيقٍ وَتَمْرٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ .
Бизга Ибн Абу Умар ривоят қилди, бизга Суфён ибн Уяйна ривоят қилди, Воил ибн Довуддан, у ўғлидан, у аз-Зуҳрийдан, у Анас ибн Моликдан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Сафийя бинти Ҳуяй(розияллаҳу анҳо) (билан никоҳлари) учун савиқ (талқон) ва хурмо билан валима (тўй зиёфати) бердилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، عَنْ سُفْيَانَ، نَحْوَ هَذَا . وَقَدْ رَوَى غَيْرُ، وَاحِدٍ، هَذَا الْحَدِيثَ عَنِ ابْنِ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَنَسٍ، وَلَمْ يَذْكُرُوا فِيهِ عَنْ وَائِلٍ، عَنِ ابْنِهِ، . قَالَ أَبُو عِيسَى وَكَانَ سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ يُدَلِّسُ فِي هَذَا الْحَدِيثِ فَرُبَّمَا لَمْ يَذْكُرْ فِيهِ عَنْ وَائِلٍ عَنِ ابْنِهِ وَرُبَّمَا ذَكَرَهُ .
Бизга Муҳаммад ибн Яҳё ривоят қилди, бизга ал-Ҳумайдий ривоят қилди, Суфёндан, шунга ўхшаш. Бу ҳадисни бир неча киши Ибн Уяйнадан, у аз-Зуҳрийдан, у Анасдан (деб) ривоят қилишган ва унда «Воилдан, у ўғлидан» (деган занжирни) зикр қилишмаган. Абу Исо (Термизий) деди: Суфён ибн Уяйна бу ҳадисда тадлис қилар эди (занжирни баъзан яширарди), шунинг учун баъзан унда «Воилдан, у ўғлидан» (деган қисмни) зикр қилмас, баъзан эса зикр қилар эди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُوسَى الْبَصْرِيُّ، حَدَّثَنَا زِيَادُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا عَطَاءُ بْنُ السَّائِبِ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " طَعَامُ أَوَّلِ يَوْمٍ حَقٌّ وَطَعَامُ يَوْمِ الثَّانِي سُنَّةٌ وَطَعَامُ يَوْمِ الثَّالِثِ سُمْعَةٌ وَمَنْ سَمَّعَ سَمَّعَ اللَّهُ بِهِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ ابْنِ مَسْعُودٍ لاَ نَعْرِفُهُ مَرْفُوعًا إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ زِيَادِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ . وَزِيَادُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ كَثِيرُ الْغَرَائِبِ وَالْمَنَاكِيرِ . قَالَ وَسَمِعْتُ مُحَمَّدَ بْنَ إِسْمَاعِيلَ يَذْكُرُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عُقْبَةَ قَالَ قَالَ وَكِيعٌ زِيَادُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ مَعَ شَرَفِهِ لاَ يَكْذِبُ فِي الْحَدِيثِ .
Бизга Муҳаммад ибн Мусо ал-Басрий ривоят қилди, бизга Зиёд ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, бизга Ато ибн ас-Соиб ривоят қилди, у Абу Абдурраҳмондан, у Ибн Масъуддан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Биринчи кун таоми ҳақдир, иккинчи кун таоми суннатдир, учинчи кун таоми эса (кўз-қулоққа) эшиттиришдир. Ким ( амалини) эшиттирса, Аллаҳ уни (халққа) эшиттириб қўяди,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: Ибн Масъуднинг ҳадисини биз Зиёд ибн Абдуллаҳнинг ҳадисидан бошқа марфуъ (кўтарилган) ҳолда билмаймиз. Зиёд ибн Абдуллаҳ эса ғариб ва мункар (ривоятлар)ни кўп (келтирувчи) эди. (Термизий) деди: Мен Муҳаммад ибн Исмоилнинг Муҳаммад ибн Уқбадан эслатиб айтганини эшитдим: у деди: Вакииъ деди: Зиёд ибн Абдуллаҳ ўз шарафи билан бирга ҳадисда ёлғон сўзламасди.