حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، عَنْ سُفْيَانَ، نَحْوَ هَذَا . وَقَدْ رَوَى غَيْرُ، وَاحِدٍ، هَذَا الْحَدِيثَ عَنِ ابْنِ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَنَسٍ، وَلَمْ يَذْكُرُوا فِيهِ عَنْ وَائِلٍ، عَنِ ابْنِهِ، . قَالَ أَبُو عِيسَى وَكَانَ سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ يُدَلِّسُ فِي هَذَا الْحَدِيثِ فَرُبَّمَا لَمْ يَذْكُرْ فِيهِ عَنْ وَائِلٍ عَنِ ابْنِهِ وَرُبَّمَا ذَكَرَهُ .
Бизга Муҳаммад ибн Яҳё ривоят қилди, бизга ал-Ҳумайдий ривоят қилди, Суфёндан, шунга ўхшаш. Бу ҳадисни бир неча киши Ибн Уяйнадан, у аз-Зуҳрийдан, у Анасдан (деб) ривоят қилишган ва унда «Воилдан, у ўғлидан» (деган занжирни) зикр қилишмаган. Абу Исо (Термизий) деди: Суфён ибн Уяйна бу ҳадисда тадлис қилар эди (занжирни баъзан яширарди), шунинг учун баъзан унда «Воилдан, у ўғлидан» (деган қисмни) зикр қилмас, баъзан эса зикр қилар эди.