حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، وَمُحَمَّدُ بْنُ بَكْرٍ، قَالاَ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَامَ يَوْمَ الْفِطْرِ فَصَلَّى فَبَدَأَ بِالصَّلاَةِ قَبْلَ الْخُطْبَةِ ثُمَّ خَطَبَ النَّاسَ فَلَمَّا فَرَغَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَزَلَ فَأَتَى النِّسَاءَ فَذَكَّرَهُنَّ وَهُوَ يَتَوَكَّأُ عَلَى يَدِ بِلاَلٍ وَبِلاَلٌ بَاسِطٌ ثَوْبَهُ تُلْقِي فِيهِ النِّسَاءُ الصَّدَقَةَ قَالَ تُلْقِي الْمَرْأَةُ فَتَخَهَا وَيُلْقِينَ وَيُلْقِينَ وَقَالَ ابْنُ بَكْرٍ فَتَخَتَهَا .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал, унга Абдурраззоқ ва Муҳаммад ибн Бакр, иккиси деди: Бизга Ибн Журайж хабар берди, менга Ато Жобир ибн Абдуллаҳдан хабар берди. У деди: Мен уни шундай деётганини эшитдим: Албатта Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Рўза ҳайити кунида туриб намоз ўқидилар, хутбадан олдин намозни бошладилар, сўнг одамларга хутба қилдилар. Аллаҳнинг Набийси соллаллаҳу алайҳи васаллам тугатгач тушиб, аёлларнинг олдига келдилар ва уларга эслатма бердилар, У Билолнинг қўлига суянган, Билол эса кўйлагини ёйиб турган, аёллар унга садақа ташлар эдилар. У деди: Аёл узугини ташлар, улар ташлар ва ташлар эдилар. Ибн Бакр эса: «Узугини» деди.