حَدَّثَنَا مُسْلِمٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا عَدِيٌّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ خَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ عِيدٍ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ لَمْ يُصَلِّ قَبْلُ وَلاَ بَعْدُ، ثُمَّ مَالَ عَلَى النِّسَاءِ وَمَعَهُ بِلاَلٌ، فَوَعَظَهُنَّ وَأَمَرَهُنَّ أَنْ يَتَصَدَّقْنَ، فَجَعَلَتِ الْمَرْأَةُ تُلْقِي الْقُلْبَ وَالْخُرْصَ.
Муслим бизга айтди: Шуъба бизга айтди: Адий бизга айтди, Саъид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ийд куни чиқиб, икки ракаат (намоз) ўқиди — ундан олдин ҳам, кейин ҳам (бошқа) ўқимади — сўнг аёллар томонга мойил бўлдилар, у зот билан Билол (бирга) эди. У зот уларга ваъз (насиҳат) қилдилар ва уларни садақа қилишга буюрди. Аёл билагузук ва сирғаларни (ташлаб) бера бошлади.