حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ ثَابِتٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم صَلَّى يَوْمَ الْفِطْرِ رَكْعَتَيْنِ، لَمْ يُصَلِّ قَبْلَهَا وَلاَ بَعْدَهَا، ثُمَّ أَتَى النِّسَاءَ وَمَعَهُ بِلاَلٌ، فَأَمَرَهُنَّ بِالصَّدَقَةِ، فَجَعَلْنَ يُلْقِينَ، تُلْقِي الْمَرْأَةُ خُرْصَهَا وَسِخَابَهَا.
Сулаймон ибн Ҳарб бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Адий ибн Собитдан, у Саъид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Фитр куни икки ракат ўқидилар, ундан олдин ҳам, кейин ҳам (нафл) ўқимадилар. Сўнг аёлларнинг олдига келдилар — у зот билан Билол бор эди — уларга садақани буюрдилар. Улар (садақа) ташлай бошлади, аёл ўз тақинчолини (сирғасини) ва маржонини ташлар эди.