حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ شُعَيْبٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، عَنِ اللَّيْثِ، قَالَ قَالَ رَبِيعَةُ - يَعْنِي كَتَبَ إِلَيْهِ - حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دِينَارٍ قَالَ غَابَتِ الشَّمْسُ وَأَنَا عِنْدَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ فَسِرْنَا فَلَمَّا رَأَيْنَاهُ قَدْ أَمْسَى قُلْنَا الصَّلاَةُ . فَسَارَ حَتَّى غَابَ الشَّفَقُ وَتَصَوَّبَتِ النُّجُومُ ثُمَّ إِنَّهُ نَزَلَ فَصَلَّى الصَّلاَتَيْنِ جَمِيعًا ثُمَّ قَالَ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا جَدَّ بِهِ السَّيْرُ صَلَّى صَلاَتِي هَذِهِ يَقُولُ يَجْمَعُ بَيْنَهُمَا بَعْدَ لَيْلٍ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَاهُ عَاصِمُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ أَخِيهِ عَنْ سَالِمٍ وَرَوَاهُ ابْنُ أَبِي نَجِيحٍ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ ذُؤَيْبٍ أَنَّ الْجَمْعَ بَيْنَهُمَا مِنِ ابْنِ عُمَرَ كَانَ بَعْدَ غُيُوبِ الشَّفَقِ .
Бизга Абдулмалик ибн Шуайб ривоят қилди, бизга Ибн Ваҳб ал-Лайсдан ривоят қилиб деди: Робиа деди — яъни унга ёзиб юбориб — менга Абдуллаҳ ибн Динор ривоят қилиб деди: мен Абдуллаҳ ибн Умарнинг ҳузурида эканимда қуёш ботди. Биз йўлга тушдик. Унинг кеч бўлганини кўрганимизда ‹Намоз!› дедик. У юриб кетди, ҳатто шафақ ғойиб бўлиб, юлдузлар (осмонга) жойлашди. Сўнгра у тушиб икки намозни бирга ўқиди. Кейин деди: мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг юришлари тезлашганда, менинг шу намозимни ўқиганларини кўрганман — яъни кечадан кейин иккаласини жам қилар эдилар. Абу Довуд деди: уни Осим ибн Муҳаммад ўз укасидан, у Солимдан ривоят қилди. Яна уни Ибн Абу Нажиҳ Исмоил ибн Абдурраҳмон ибн Зуайбдан ривоят қилишича, иккаласини жам қилиш Ибн Умардан шафақ ғойиб бўлганидан кейин бўлган.