حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ الْمَكِّيِّ، عَنْ أَبِي الطُّفَيْلِ، عَامِرِ بْنِ وَاثِلَةَ أَنَّ مُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ، أَخْبَرَهُمْ أَنَّهُمْ، خَرَجُوا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ فَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَجْمَعُ بَيْنَ الظُّهْرِ وَالْعَصْرِ وَالْمَغْرِبِ وَالْعِشَاءِ فَأَخَّرَ الصَّلاَةَ يَوْمًا ثُمَّ خَرَجَ فَصَلَّى الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ جَمِيعًا ثُمَّ دَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ فَصَلَّى الْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ جَمِيعًا .
Бизга ал-Қаънабий Моликдан, у Абу Зубайр ал-Маккийдан, у Абу Туфайл Омир ибн Восиладан ривоят қилди: Муоз ибн Жабал уларга хабар беришича, улар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Табук ғазотига чиқдилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам пешин билан асрни, мағриб билан хуфтон (ишо)ни жам қилар эдилар. Бир куни намозни кечиктирдилар, сўнгра чиқиб пешин ва асрни бирга ўқидилар, кейин кирдилар, сўнгра чиқиб мағриб ва хуфтонни бирга ўқидилар.
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ الْعَتَكِيُّ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ، اسْتُصْرِخَ عَلَى صَفِيَّةَ وَهُوَ بِمَكَّةَ فَسَارَ حَتَّى غَرَبَتِ الشَّمْسُ وَبَدَتِ النُّجُومُ فَقَالَ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا عَجِلَ بِهِ أَمْرٌ فِي سَفَرٍ جَمَعَ بَيْنَ هَاتَيْنِ الصَّلاَتَيْنِ . فَسَارَ حَتَّى غَابَ الشَّفَقُ فَنَزَلَ فَجَمَعَ بَيْنَهُمَا .
Бизга Сулаймон ибн Довуд ал-Атакий ривоят қилди, бизга Ҳаммод ривоят қилди, бизга Айюб Нофедан, у Ибн Умардан ривоят қилди: Ибн Умар Маккада экан, унга Сафийя (нинг вафоти) ҳақида хабар етказилди. У юриб кетди, ҳатто қуёш ботиб юлдузлар кўринди. Шунда у деди: Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам сафарда бирор иши шошилинч бўлса, мана шу икки намозни жам қилар эдилар. Сўнгра юриб кетди, ҳатто шафақ ғойиб бўлди, шунда тушиб иккаласини жам қилди.
حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ خَالِدِ بْنِ يَزِيدَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَوْهَبٍ الرَّمْلِيُّ الْهَمْدَانِيُّ، حَدَّثَنَا الْمُفَضَّلُ بْنُ فَضَالَةَ، وَاللَّيْثُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ أَبِي الطُّفَيْلِ، عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ إِذَا زَاغَتِ الشَّمْسُ قَبْلَ أَنْ يَرْتَحِلَ جَمَعَ بَيْنَ الظُّهْرِ وَالْعَصْرِ وَإِنْ يَرْتَحِلْ قَبْلَ أَنْ تَزِيغَ الشَّمْسُ أَخَّرَ الظُّهْرَ حَتَّى يَنْزِلَ لِلْعَصْرِ وَفِي الْمَغْرِبِ مِثْلَ ذَلِكَ إِنْ غَابَتِ الشَّمْسُ قَبْلَ أَنْ يَرْتَحِلَ جَمَعَ بَيْنَ الْمَغْرِبِ وَالْعِشَاءِ وَإِنْ يَرْتَحِلْ قَبْلَ أَنْ تَغِيبَ الشَّمْسُ أَخَّرَ الْمَغْرِبَ حَتَّى يَنْزِلَ لِلْعِشَاءِ ثُمَّ جَمَعَ بَيْنَهُمَا . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَاهُ هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ عَنْ حُسَيْنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ كُرَيْبٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم نَحْوَ حَدِيثِ الْمُفَضَّلِ وَاللَّيْثِ .
Бизга Язид ибн Холид ибн Язид ибн Абдуллаҳ ибн Мавҳаб ар-Ромлий ал-Ҳамдоний ривоят қилди, бизга ал-Муфаззал ибн Фазола ва ал-Лайс ибн Саъд Ҳишом ибн Саъддан, у Абу Зубайрдан, у Абу Туфайлдан, у Муоз ибн Жабалдан ривоят қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Табук ғазотида бўлиб, йўлга чиқишдан олдин қуёш оғса, пешин билан асрни жам қилар эдилар. Агар қуёш оғишидан олдин йўлга чиқсалар, пешинни асрга тушадиган вақтгача кечиктирар эдилар. Мағрибда ҳам шундай: агар йўлга чиқишдан олдин қуёш ботса, мағриб билан хуфтонни жам қилар, агар қуёш ботишидан олдин йўлга чиқсалар, мағрибни хуфтонга тушадиган вақтгача кечиктириб, сўнгра иккаласини жам қилар эдилар. Абу Довуд деди: уни Ҳишом ибн Урва Ҳусайн ибн Абдуллаҳдан, у Курайбдан, у Ибн Аббосдан, у Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васалламдан ал-Муфаззал ва ал-Лайс ҳадисига ўхшаш ривоят қилди.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نَافِعٍ، عَنْ أَبِي مَوْدُودٍ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ أَبِي يَحْيَى، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ مَا جَمَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْنَ الْمَغْرِبِ وَالْعِشَاءِ قَطُّ فِي السَّفَرِ إِلاَّ مَرَّةً . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَهَذَا يُرْوَى عَنْ أَيُّوبَ عَنْ نَافِعٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ مَوْقُوفًا عَلَى ابْنِ عُمَرَ أَنَّهُ لَمْ يُرَ ابْنُ عُمَرَ جَمَعَ بَيْنَهُمَا قَطُّ إِلاَّ تِلْكَ اللَّيْلَةَ يَعْنِي لَيْلَةَ اسْتُصْرِخَ عَلَى صَفِيَّةَ وَرُوِيَ مِنْ حَدِيثِ مَكْحُولٍ عَنْ نَافِعٍ أَنَّهُ رَأَى ابْنَ عُمَرَ فَعَلَ ذَلِكَ مَرَّةً أَوْ مَرَّتَيْنِ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Нофе Абу Мавдуддан, у Сулаймон ибн Абу Яҳёдан, у Ибн Умардан ривоят қилди: у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам сафарда мағриб билан хуфтонни фақат бир мартагина жам қилдилар. Абу Довуд деди: бу Айюбдан, у Нофедан, у Ибн Умардан Ибн Умарга мавқуф қилиб ривоят қилинади, яъни Ибн Умар иккаласини ҳеч қачон жам қилмаган, фақат ўша кечада — Сафийя ҳақида хабар етказилган кечада — жам қилган. Яна Макҳул ҳадисидан Нофедан ривоят қилинишича, у Ибн Умарнинг буни бир ёки икки марта қилганини кўрган.
حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ الْمَكِّيِّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ جَمِيعًا وَالْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ جَمِيعًا فِي غَيْرِ خَوْفٍ وَلاَ سَفَرٍ . قَالَ مَالِكٌ أُرَى ذَلِكَ كَانَ فِي مَطَرٍ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَرَوَاهُ حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ نَحْوَهُ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ وَرَوَاهُ قُرَّةُ بْنُ خَالِدٍ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ قَالَ فِي سَفْرَةٍ سَافَرْنَاهَا إِلَى تَبُوكَ .
Бизга ал-Қаънабий Моликдан, у Абу Зубайр ал-Маккийдан, у Саид ибн Жубайрдан, у Абдуллаҳ ибн Аббосдан ривоят қилди: у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам пешин билан асрни бирга, мағриб билан хуфтонни бирга, қўрқув ҳам, сафар ҳам бўлмаган ҳолда ўқидилар. Молик деди: мен буни ёмғирда бўлган деб ўйлайман. Абу Довуд деди: уни Ҳаммод ибн Салама Абу Зубайрдан шунга ўхшаш ривоят қилди. Яна Қурра ибн Холид Абу Зубайрдан ривоят қилиб деди: ‹Биз Табукка қилган сафаримизда›.
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَبِي ثَابِتٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ جَمَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْنَ الظُّهْرِ وَالْعَصْرِ وَالْمَغْرِبِ وَالْعِشَاءِ بِالْمَدِينَةِ مِنْ غَيْرِ خَوْفٍ وَلاَ مَطَرٍ . فَقِيلَ لاِبْنِ عَبَّاسٍ مَا أَرَادَ إِلَى ذَلِكَ قَالَ أَرَادَ أَنْ لاَ يُحْرِجَ أُمَّتَهُ .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Абу Муовия ривоят қилди, бизга ал-Аъмаш Ҳабиб ибн Абу Собитдан, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди: у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Мадинада пешин билан асрни, мағриб билан хуфтонни қўрқув ҳам, ёмғир ҳам бўлмаган ҳолда жам қилдилар. Ибн Аббосга: ‹Буни нима мақсадда қилдилар?› дейилди. У: ‹Умматини қийинчиликка солмасликни хоҳладилар› деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ الْمُحَارِبِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ نَافِعٍ، وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ وَاقِدٍ، أَنَّ مُؤَذِّنَ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ الصَّلاَةُ . قَالَ سِرْ سِرْ . حَتَّى إِذَا كَانَ قَبْلَ غُيُوبِ الشَّفَقِ نَزَلَ فَصَلَّى الْمَغْرِبَ ثُمَّ انْتَظَرَ حَتَّى غَابَ الشَّفَقُ وَصَلَّى الْعِشَاءَ ثُمَّ قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا عَجِلَ بِهِ أَمْرٌ صَنَعَ مِثْلَ الَّذِي صَنَعْتُ فَسَارَ فِي ذَلِكَ الْيَوْمِ وَاللَّيْلَةِ مَسِيرَةَ ثَلاَثٍ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَاهُ ابْنُ جَابِرٍ عَنْ نَافِعٍ نَحْوَ هَذَا بِإِسْنَادِهِ .
Бизга Муҳаммад ибн Убайд ал-Муҳорибий ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Фузайл отасидан, у Нофедан ва Абдуллаҳ ибн Воқиддан ривоят қилди: Ибн Умарнинг муаззини ‹Намоз!› деди. У: ‹Юр, юр› деди. Ҳатто шафақ ғойиб бўлишидан олдин тушиб мағрибни ўқиди, сўнгра шафақ ғойиб бўлгунча кутди ва хуфтонни ўқиди. Кейин деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бирор иши шошилинч бўлса, мен қилгандек қилар эдилар. Сўнгра у кун ва кечада уч (кун)лик масофа йўл юрди. Абу Довуд деди: уни Ибн Жобир Нофедан шунга ўхшаш ўз исноди билан ривоят қилди.
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى الرَّازِيُّ، أَخْبَرَنَا عِيسَى، عَنِ ابْنِ جَابِرٍ، بِهَذَا الْمَعْنَى . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَرَوَاهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْعَلاَءِ عَنْ نَافِعٍ، قَالَ حَتَّى إِذَا كَانَ عِنْدَ ذَهَابِ الشَّفَقِ نَزَلَ فَجَمَعَ بَيْنَهُمَا .
Бизга Иброҳим ибн Мусо ар-Розий ривоят қилди, бизга Исо Ибн Жобирдан шу маънода хабар берди. Абу Довуд деди: уни Абдуллаҳ ибн ал-Ало Нофедан ривоят қилиб деди: ‹Ҳатто шафақ кетаётган вақтда тушиб иккаласини жам қилди›.
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، وَمُسَدَّدٌ، قَالاَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، ح وَحَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَوْنٍ، أَخْبَرَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ زَيْدٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ صَلَّى بِنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْمَدِينَةِ ثَمَانِيًا وَسَبْعًا الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ وَالْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ . وَلَمْ يَقُلْ سُلَيْمَانُ وَمُسَدَّدٌ بِنَا . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَرَوَاهُ صَالِحٌ مَوْلَى التَّوْأَمَةِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ فِي غَيْرِ مَطَرٍ .
Бизга Сулаймон ибн Ҳарб ва Мусаддад ривоят қилиб, иккаласи деди: бизга Ҳаммод ибн Зайд ривоят қилди, (ҳ) яна бизга Амр ибн Авн ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Зайд Амр ибн Динордан, у Жобир ибн Зайддан, у Ибн Аббосдан хабар берди: у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга Мадинада саккиз ва етти — пешин, аср, мағриб ва хуфтонни ўқидилар. Сулаймон ва Мусаддад ‹бизга› демади. Абу Довуд деди: уни Тоаманинг озод қилинган қули Солиҳ Ибн Аббосдан ривоят қилиб деди: ‹ёмғир бўлмаган ҳолда›.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ مُحَمَّدٍ الْجَارِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم غَابَتْ لَهُ الشَّمْسُ بِمَكَّةَ فَجَمَعَ بَيْنَهُمَا بِسَرِفَ .
Бизга Аҳмад ибн Солиҳ ривоят қилди, бизга Яҳё ибн Муҳаммад ал-Жорий ривоят қилди, бизга Абдулазиз ибн Муҳаммад Моликдан, у Абу Зубайрдан, у Жобирдан ривоят қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга Маккада қуёш ботиб, иккаласини Сарифда жам қилдилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ هِشَامٍ، جَارُ أَحْمَدَ بْنِ حَنْبَلٍ حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ عَوْنٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ سَعْدٍ، قَالَ بَيْنَهُمَا عَشْرَةُ أَمْيَالٍ يَعْنِي بَيْنَ مَكَّةَ وَسَرِفَ .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбалнинг қўшниси Муҳаммад ибн Ҳишом ривоят қилди, бизга Жаъфар ибн Авн Ҳишом ибн Саъддан ривоят қилиб деди: иккаласининг ораси ўн мил, яъни Макка билан Сариф ораси.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ شُعَيْبٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، عَنِ اللَّيْثِ، قَالَ قَالَ رَبِيعَةُ - يَعْنِي كَتَبَ إِلَيْهِ - حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دِينَارٍ قَالَ غَابَتِ الشَّمْسُ وَأَنَا عِنْدَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ فَسِرْنَا فَلَمَّا رَأَيْنَاهُ قَدْ أَمْسَى قُلْنَا الصَّلاَةُ . فَسَارَ حَتَّى غَابَ الشَّفَقُ وَتَصَوَّبَتِ النُّجُومُ ثُمَّ إِنَّهُ نَزَلَ فَصَلَّى الصَّلاَتَيْنِ جَمِيعًا ثُمَّ قَالَ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا جَدَّ بِهِ السَّيْرُ صَلَّى صَلاَتِي هَذِهِ يَقُولُ يَجْمَعُ بَيْنَهُمَا بَعْدَ لَيْلٍ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَاهُ عَاصِمُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ أَخِيهِ عَنْ سَالِمٍ وَرَوَاهُ ابْنُ أَبِي نَجِيحٍ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ ذُؤَيْبٍ أَنَّ الْجَمْعَ بَيْنَهُمَا مِنِ ابْنِ عُمَرَ كَانَ بَعْدَ غُيُوبِ الشَّفَقِ .
Бизга Абдулмалик ибн Шуайб ривоят қилди, бизга Ибн Ваҳб ал-Лайсдан ривоят қилиб деди: Робиа деди — яъни унга ёзиб юбориб — менга Абдуллаҳ ибн Динор ривоят қилиб деди: мен Абдуллаҳ ибн Умарнинг ҳузурида эканимда қуёш ботди. Биз йўлга тушдик. Унинг кеч бўлганини кўрганимизда ‹Намоз!› дедик. У юриб кетди, ҳатто шафақ ғойиб бўлиб, юлдузлар (осмонга) жойлашди. Сўнгра у тушиб икки намозни бирга ўқиди. Кейин деди: мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг юришлари тезлашганда, менинг шу намозимни ўқиганларини кўрганман — яъни кечадан кейин иккаласини жам қилар эдилар. Абу Довуд деди: уни Осим ибн Муҳаммад ўз укасидан, у Солимдан ривоят қилди. Яна уни Ибн Абу Нажиҳ Исмоил ибн Абдурраҳмон ибн Зуайбдан ривоят қилишича, иккаласини жам қилиш Ибн Умардан шафақ ғойиб бўлганидан кейин бўлган.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، وَابْنُ، مَوْهَبٍ - الْمَعْنَى - قَالاَ حَدَّثَنَا الْمُفَضَّلُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا ارْتَحَلَ قَبْلَ أَنْ تَزِيغَ الشَّمْسُ أَخَّرَ الظُّهْرَ إِلَى وَقْتِ الْعَصْرِ ثُمَّ نَزَلَ فَجَمَعَ بَيْنَهُمَا فَإِنْ زَاغَتِ الشَّمْسُ قَبْلَ أَنْ يَرْتَحِلَ صَلَّى الظُّهْرَ ثُمَّ رَكِبَ صلى الله عليه وسلم . قَالَ أَبُو دَاوُدَ كَانَ مُفَضَّلٌ قَاضِيَ مِصْرَ وَكَانَ مُجَابَ الدَّعْوَةِ وَهُوَ ابْنُ فَضَالَةَ .
Бизга Қутайба ва Ибн Мавҳаб — маъно бир — иккаласи деди: бизга ал-Муфаззал Уқайлдан, у Ибн Шиҳобдан, у Анас ибн Моликдан ривоят қилди: у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қуёш оғишидан олдин йўлга чиқсалар, пешинни аср вақтигача кечиктирар, сўнгра тушиб иккаласини жам қилар эдилар. Агар йўлга чиқишдан олдин қуёш оғса, пешинни ўқиб, сўнгра уловга минар эдилар соллаллаҳу алайҳи васаллам. Абу Довуд деди: Муфаззал Миср қозиси бўлиб, дуоси мустажоб (ижобат бўладиган) эди, у Ибн Фазоладир.
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ الْمَهْرِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي جَابِرُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ عُقَيْلٍ، بِهَذَا الْحَدِيثِ بِإِسْنَادِهِ قَالَ وَيُؤَخِّرُ الْمَغْرِبَ حَتَّى يَجْمَعَ بَيْنَهَا وَبَيْنَ الْعِشَاءِ حِينَ يَغِيبُ الشَّفَقُ .
Бизга Сулаймон ибн Довуд ал-Маҳрий ривоят қилди, бизга Ибн Ваҳб ривоят қилди, менга Жобир ибн Исмоил Уқайлдан шу ҳадисни ўз исноди билан хабар бериб деди: ‹Ва мағрибни шафақ ғойиб бўлган вақтда у билан хуфтон орасини жам қилгунча кечиктирар эдилар›.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، أَخْبَرَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ، عَنْ أَبِي الطُّفَيْلِ، عَامِرِ بْنِ وَاثِلَةَ عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ إِذَا ارْتَحَلَ قَبْلَ أَنْ تَزِيغَ الشَّمْسُ أَخَّرَ الظُّهْرَ حَتَّى يَجْمَعَهَا إِلَى الْعَصْرِ فَيُصَلِّيهِمَا جَمِيعًا وَإِذَا ارْتَحَلَ بَعْدَ زَيْغِ الشَّمْسِ صَلَّى الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ جَمِيعًا ثُمَّ سَارَ وَكَانَ إِذَا ارْتَحَلَ قَبْلَ الْمَغْرِبِ أَخَّرَ الْمَغْرِبَ حَتَّى يُصَلِّيَهَا مَعَ الْعِشَاءِ وَإِذَا ارْتَحَلَ بَعْدَ الْمَغْرِبِ عَجَّلَ الْعِشَاءَ فَصَلاَّهَا مَعَ الْمَغْرِبِ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَلَمْ يَرْوِ هَذَا الْحَدِيثَ إِلاَّ قُتَيْبَةُ وَحْدَهُ .
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга ал-Лайс Язид ибн Абу Ҳабибдан, у Абу Туфайл Омир ибн Восиладан, у Муоз ибн Жабалдан хабар берди: Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам Табук ғазотида бўлиб, қуёш оғишидан олдин йўлга чиқсалар, пешинни асрга жам қилгунча кечиктириб, иккаласини бирга ўқир эдилар. Қуёш оғганидан кейин йўлга чиқсалар, пешин ва асрни бирга ўқиб, сўнгра йўлга равона бўлар эдилар. Мағрибдан олдин йўлга чиқсалар, мағрибни хуфтон билан бирга ўқигунча кечиктирар, мағрибдан кейин йўлга чиқсалар, хуфтонни олдинга олиб, уни мағриб билан бирга ўқир эдилар. Абу Довуд деди: бу ҳадисни фақат Қутайба ёлғиз ўзи ривоят қилди.