حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعْدٍ، حَدَّثَنَا عَمِّي، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، : أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بَعَثَ إِلَى عُثْمَانَ بْنِ مَظْعُونٍ فَجَاءَهُ فَقَالَ : " يَا عُثْمَانُ أَرَغِبْتَ عَنْ سُنَّتِي " . قَالَ : لاَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ، وَلَكِنْ سُنَّتَكَ أَطْلُبُ . قَالَ : " فَإِنِّي أَنَامُ وَأُصَلِّي، وَأَصُومُ وَأُفْطِرُ، وَأَنْكِحُ النِّسَاءَ، فَاتَّقِ اللَّهَ يَا عُثْمَانُ، فَإِنَّ لأَهْلِكَ عَلَيْكَ حَقًّا، وَإِنَّ لِضَيْفِكَ عَلَيْكَ حَقًّا، وَإِنَّ لِنَفْسِكَ عَلَيْكَ حَقًّا، فَصُمْ وَأَفْطِرْ، وَصَلِّ وَنَمْ " .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Саъд ривоят қилди, бизга амаким, унга отам, у Ибн Ишоқдан, у Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Оишадан ривоят қилдики: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Усмон ибн Мазъунга (одам) юборди, у келди. У деди: «Эй Усмон, менинг суннатимдан юз ўгирдингми?» У деди: «Йўқ, Аллаҳга қасам, эй Расулуллаҳ, балки сенинг суннатингни талаб қиламан.» У деди: «Мен ухлайман ҳам, намоз ҳам ўқийман; рўза ҳам тутаман, ифтор ҳам қиламан; аёлларга ҳам уйланаман. Аллаҳдан қўрқ, эй Усмон, чунки аҳлингнинг сенинг устингда ҳаққи бор, меҳмонингнинг сенинг устингда ҳаққи бор, нафсингнинг сенинг устингда ҳаққи бор. Бас, рўза тут ва ифтор қил, намоз ўқи ва ухла.»