حَدَّثَنَا أَبُو سَلَمَةَ، مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بَاتَ بِهَا - يَعْنِي بِذِي الْحُلَيْفَةِ - حَتَّى أَصْبَحَ ثُمَّ رَكِبَ حَتَّى إِذَا اسْتَوَتْ بِهِ عَلَى الْبَيْدَاءِ حَمِدَ اللَّهَ وَسَبَّحَ وَكَبَّرَ ثُمَّ أَهَلَّ بِحَجٍّ وَعُمْرَةٍ وَأَهَلَّ النَّاسُ بِهِمَا فَلَمَّا قَدِمْنَا أَمَرَ النَّاسَ فَحَلُّوا حَتَّى إِذَا كَانَ يَوْمُ التَّرْوِيَةِ أَهَلُّوا بِالْحَجِّ وَنَحَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَبْعَ بَدَنَاتٍ بِيَدِهِ قِيَامًا . قَالَ أَبُو دَاوُدَ الَّذِي تَفَرَّدَ بِهِ - يَعْنِي أَنَسًا - مِنْ هَذَا الْحَدِيثِ أَنَّهُ بَدَأَ بِالْحَمْدِ وَالتَّسْبِيحِ وَالتَّكْبِيرِ ثُمَّ أَهَلَّ بِالْحَجِّ .
Бизга Абу Салама Мусо ибн Исмоийл, унга Вуҳайб, унга Айюб Абу Қилобадан, у Анасдан ривоят қилдики, Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам у ерда — яъни Зул-Ҳулайфада — тонггача тунадилар, сўнгра миниб, Байдў устида у билан баробар бўлганларида Аллаҳга ҳамд айтдилар, тасбиҳ ва такбир айтдилар, сўнгра ҳаж ва умра билан иҳромга кирдилар, одамлар ҳам иккаласи билан иҳромга кирдилар. Етиб келганимизда у зот одамларга буюрдилар, улар иҳромдан чиқдилар. Тарвия куни бўлганда ҳаж билан иҳромга кирдилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз қўллари билан еттита баданани (қурбонлик туясини) тик турган ҳолда сўйдилар. Абу Довуд деди: Бу ҳадисда у — яъни Анас — ёлғиз келтиргани шуки, у зот аввал ҳамд, тасбиҳ ва такбир билан бошлаб, сўнгра ҳаж билан иҳромга кирдилар.