حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ كَثِيرٍ، عَنْ حُمَيْدٍ الطَّوِيلِ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ أَبِيهِ، وَكَانَ الْحَارِثُ، خَلِيفَةَ عُثْمَانَ عَلَى الطَّائِفِ فَصَنَعَ لِعُثْمَانَ طَعَامًا فِيهِ مِنَ الْحَجَلِ وَالْبَعَاقِيبِ وَلَحْمِ الْوَحْشِ قَالَ فَبَعَثَ إِلَى عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ فَجَاءَهُ الرَّسُولُ وَهُوَ يَخْبِطُ لأَبَاعِرَ لَهُ فَجَاءَهُ وَهُوَ يَنْفُضُ الْخَبَطَ عَنْ يَدِهِ فَقَالُوا لَهُ كُلْ . فَقَالَ أَطْعِمُوهُ قَوْمًا حَلاَلاً فَإِنَّا حُرُمٌ . فَقَالَ عَلِيٌّ رضى الله عنه أَنْشُدُ اللَّهَ مَنْ كَانَ هَا هُنَا مِنْ أَشْجَعَ أَتَعْلَمُونَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَهْدَى إِلَيْهِ رَجُلٌ حِمَارَ وَحْشٍ وَهُوَ مُحْرِمٌ فَأَبَى أَنْ يَأْكُلَهُ قَالُوا نَعَمْ .
Бизга Муҳаммад ибн Касир ривоят қилди, бизга Сулаймон ибн Касир Ҳумайд ат-Тавилдан, у Ишоқ ибн Абдуллаҳ ибн Ҳорисдан, у отасидан ривоят қилди. Ҳорис Усмоннинг Тоифдаги ноиби эди. У Усмон учун бедана, қушлар ва ёввойи ҳайвон гўштидан иборат таом тайёрлади. Сўнг Али ибн Абу Толибга (киши) юборди. Элчи унга, у туялари учун дарахт баргларини қоқаётган пайтда келди. У қўлидаги баргларни қоқиб келганида, унга: «Егин» дедилар. У: «Буни иҳромсиз (ҳалол ҳолатдаги) қавмга едиргин, биз эса муҳриммиз» деди. Сўнг Али розияллаҳу анҳу: «Аллаҳни ўртага қўйиб сўрайман, бу ерда Ашжаъ қабиласидан ким бор — биласизларми, бир киши Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга, у муҳрим ҳолатларида, ёввойи эшак ҳадя қилган эди-ю, у киши уни ейишдан бош тортган эдилар?» деди. Улар: «Ҳа» дейишди.