حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، عَنْ حَبِيبٍ الْمُعَلِّمِ، عَنْ أَبِي الْمُهَزِّمِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ أَصَبْنَا صِرْمًا مِنْ جَرَادٍ فَكَانَ رَجُلٌ مِنَّا يَضْرِبُهُ بِسَوْطِهِ وَهُوَ مُحْرِمٌ فَقِيلَ لَهُ إِنَّ هَذَا لاَ يَصْلُحُ فَذُكِرَ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " إِنَّمَا هُوَ مِنْ صَيْدِ الْبَحْرِ " . سَمِعْتُ أَبَا دَاوُدَ يَقُولُ أَبُو الْمُهَزِّمِ ضَعِيفٌ وَالْحَدِيثَانِ جَمِيعًا وَهَمٌ .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Абдулворис Ҳабиб ал-Муаллимдан, у Абу Муҳаззимдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилдики, у: «Биз бир тўда чигирткага дуч келдик. Биздан бир киши, у муҳрим бўлгани ҳолда, уни қамчиси билан урар эди. Унга: ‹Бу дуруст эмас› дейилди. Сўнг бу Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга айтилди. У: ‹У фақат денгиз овидандир› дедилар» деди. Абу Довудни шундай деяётганини эшитдим: Абу Муҳаззим заиф (рови), иккала ҳадис ҳам ваҳм (хатодир).