حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، وَدَاوُدُ بْنُ شَبِيبٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ ثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ، أَنَّ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، قَالَ أُقِيمَتْ صَلاَةُ الْعِشَاءِ فَقَامَ رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ لِي حَاجَةً . فَقَامَ يُنَاجِيهِ حَتَّى نَعَسَ الْقَوْمُ أَوْ بَعْضُ الْقَوْمِ ثُمَّ صَلَّى بِهِمْ وَلَمْ يَذْكُرْ وُضُوءًا .
Бизга Мусо ибн Исмоил ва Довуд ибн Шабиб ривоят қилдилар, улар дедилар: бизга Ҳаммод ибн Салама Собит ал-Бунонийдан ривоят қилдики, Анас ибн Молик деди: Хуфтон намози қад бўлди, шунда бир киши туриб: «Эй Расулуллаҳ, менинг бир ҳожатим бор» деди. Шунда у (Расулуллаҳ) туриб у билан махфий гаплашиб турдилар, ҳатто қавм — ёки қавмнинг баъзилари — мудраб қолди. Сўнг уларга намоз ўқиб бердилар ва таҳорат (қайтадан олиш)ни эсламади.