حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الشَّيْبَانِيِّ، عَنْ زِيَادِ بْنِ عِلاَقَةَ، عَنْ أُسَامَةَ بْنِ شَرِيكٍ، قَالَ خَرَجْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حَاجًّا فَكَانَ النَّاسُ يَأْتُونَهُ فَمَنْ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ سَعَيْتُ قَبْلَ أَنْ أَطُوفَ أَوْ قَدَّمْتُ شَيْئًا أَوْ أَخَّرْتُ شَيْئًا . فَكَانَ يَقُولُ " لاَ حَرَجَ لاَ حَرَجَ إِلاَّ عَلَى رَجُلٍ اقْتَرَضَ عِرْضَ رَجُلٍ مُسْلِمٍ وَهُوَ ظَالِمٌ فَذَلِكَ الَّذِي حَرِجَ وَهَلَكَ " .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Жарир Шайбонийдан, у Зиёд ибн Илоқадан, у Усома ибн Шарийкдан ривоят қилди. У деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан ҳаж қилгани чиқдим. Одамлар у зотнинг олдига келар эдилар. Кимдир: «Ё Расулуллаҳ, мен тавофдан олдин саъй қилдим, ёки бирор нарсани олдинга сурдим, ёки бирор нарсани кейинга сурдим», деди. Шунда у: «Ҳеч зарари йўқ, ҳеч зарари йўқ. Фақат золим бўлиб, мусулмон кишининг обрўсини гуноҳ билан тўккан одамгагина зарар бор — ана ўша гуноҳга ботган ва ҳалок бўлгандир», дердилар.