حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عِيسَى بْنِ، طَلْحَةَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ، قَالَ وَقَفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ بِمِنًى لِلنَّاسِ يَسْأَلُونَهُ فَجَاءَ رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَمْ أَشْعُرْ فَحَلَقْتُ قَبْلَ أَنْ أَنْحَرَ . فَقَالَ " اذْبَحْ وَلاَ حَرَجَ " . ثُمَّ جَاءَهُ رَجُلٌ آخَرُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَمْ أَشْعُرْ فَنَحَرْتُ قَبْلَ أَنْ أَرْمِيَ فَقَالَ " ارْمِ وَلاَ حَرَجَ " . قَالَ فَمَا سُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ شَىْءٍ قُدِّمَ وَلاَ أُخِّرَ إِلاَّ قَالَ " افْعَلْ وَلاَ حَرَجَ " .
Бизга Яҳё ибн Яҳё ривоят қилди, у деди: Моликка Ибн Шиҳобдан, у Исо ибн Талҳа ибн Убайдуллаҳдан, у Абдуллаҳ ибн Амр ибн ал-Осдан (ривоят қилганини) ўқиб бердим, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Видў ҳажида Минода одамлар учун (савол сўрашга) тўхтаб турди, улар ундан сўрардилар. Бир киши келиб: «Ё Расулуллаҳ, мен билмай, наҳр қилишимдан олдин соч олдириб қўйдим» деди. У: «Сўй (наҳр қил), гуноҳ (қийинчилик) йўқ» деди. Сўнг бошқа бир киши келиб: «Ё Расулуллаҳ, мен билмай, (Жамрага) тош отишимдан олдин наҳр қилиб қўйдим» деди. У: «Тош от, гуноҳ йўқ» деди. (Ровий) деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан олдинга олинган ёки кейинга сурилган бирор нарса ҳақида сўралса, фақат: «Қилавер, гуноҳ йўқ» дерди.