حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا أَسْبَاطُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا الشَّيْبَانِيُّ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، - قَالَ الشَّيْبَانِيُّ وَذَكَرَهُ عَطَاءٌ أَبُو الْحَسَنِ السُّوَائِيُّ وَلاَ أَظُنُّهُ إِلاَّ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، - فِي هَذِهِ الآيَةِ { لاَ يَحِلُّ لَكُمْ أَنْ تَرِثُوا النِّسَاءَ كَرْهًا وَلاَ تَعْضُلُوهُنَّ } قَالَ كَانَ الرَّجُلُ إِذَا مَاتَ كَانَ أَوْلِيَاؤُهُ أَحَقَّ بِامْرَأَتِهِ مِنْ وَلِيِّ نَفْسِهَا إِنْ شَاءَ بَعْضُهُمْ زَوَّجَهَا أَوْ زَوَّجُوهَا وَإِنْ شَاءُوا لَمْ يُزَوِّجُوهَا فَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ فِي ذَلِكَ .
Бизга Аҳмад ибн Маниъ ривоят қилди, бизга Асбот ибн Муҳаммад ривоят қилди, бизга аш-Шайбоний Икримадан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди — аш-Шайбоний деди: уни Ато Абул-Ҳасан ас-Сувоий ҳам зикр қилди ва мен уни фақат Ибн Аббосдан деб ўйлайман — ушбу оят ҳақида: ‹Аёлларни мажбуран мерос қилиб олишингиз ва... уларга тўсқинлик қилишингиз сизларга ҳалол эмас› (деганда) у деди: Киши вафот этганда, унинг валийлари (яқинлари) унинг хотини устида ўзининг (аёлнинг) валийсидан ҳақлироқ бўлардилар; агар улардан бири хоҳласа унга уйланарди ёки уни (бошқасига) уйлантирардилар, агар хоҳламасалар уни уйлантирмасдилар. Бас, шу ҳақида ушбу оят нозил бўлди.