حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، وَعُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، - الْمَعْنَى - وَابْنُ السَّرْحِ قَالُوا حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ مُسَدَّدٌ وَابْنُ السَّرْحِ يَوْمًا مَسْرُورًا وَقَالَ عُثْمَانُ يُعْرَفُ أَسَارِيرُ وَجْهِهِ فَقَالَ " أَىْ عَائِشَةُ أَلَمْ تَرَىْ أَنَّ مُجَزِّزًا الْمُدْلِجِيَّ رَأَى زَيْدًا وَأُسَامَةَ قَدْ غَطَّيَا رُءُوسَهُمَا بِقَطِيفَةٍ وَبَدَتْ أَقْدَامُهُمَا فَقَالَ إِنَّ هَذِهِ الأَقْدَامَ بَعْضُهَا مِنْ بَعْضٍ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ كَانَ أُسَامَةُ أَسْوَدَ وَكَانَ زَيْدٌ أَبْيَضَ .
Бизга Мусаддад, Усмон ибн Абу Шайба — мазмун бир хил — ва Ибнус-Сарҳ ривоят қилишди, улар дедилар: Бизга Суфён Зуҳрийдан, у Урвадан, у Оишадан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менинг олдимга кирди — Мусаддад ва Ибнус-Сарҳ «бир куни хурсанд ҳолда» деди, Усмон эса «юзининг чизиқлари (хурсандлиги) билиниб турарди» деди — ва у: «Эй Оиша, Мужаззиз ал-Мудлижий Зайд ва Усомани кўрганини билмайсанми? Улар бошларини чопон билан ёпиб олган, оёқлари очиқ қолган эди. У: ‹Мана бу оёқларнинг баъзиси баъзисидан (яъни бир-бирига қариндош)›, деди», деди. Абу Довуд деди: Усома қора эди, Зайд эса оқ эди.